Slavic Rap Union – muzyka


Różni wykonawcy z całej slowiańszczyzny – walczymy o naszą tozsamość i korzenie odcięte przez judeo-rzymski system zniewalania ludzi i narodów. Opublikowany 27.07.2013. Song (music compilation) by rappers from all slavic countries. Muzyka „Nie Lekceważ Nas feat. Pono”, wykonawca: Sokół (Google Play • iTunes)

Etruskowie to Słowianie

Etruscan


Kim są Etruskowie – ten tajemniczy lud, który przybył niewiadomo skąd i osiedlił się na terenie starożytnej Italii, dając potężny impuls do rozwoju cywilizacji śródziemnomorskiej? Wikipedia informuje nas że „etnogeneza i pochodzenie Etrusków nie są jasne, choć wiadomo, że nie byli Indoeuropejczykami. (…) Języka etruskiego, pomimo usiłowań uczonych, nie udało się jeszcze odcyfrować”. Czyżby? Być może jednak zagadka już dawno została rozwiązana tylko samo rozwiązanie jest nie do zaakceptowania przez naukę zachodnią.

W 1846 roku Tadeusz Wolański, polski archeolog i podróżnik napisał dzieło pod tytułem „Wyjaśnienie znaczenia napisów na etruskich pomnikach”. Książka zawiera zbiór rysunków (rycin) przedstawiających artefakty kultury etruskiej, na których znajdują się napisy w tym jakoby nie możliwym do odczytania języku. Wolański porównuje alfabet etruski z cyrylicą i wykazuje, że alfabety te są do siebie bardzo podobne.


Czytaj dalej

Kto wynalazł koło?

Rydwan


Koło uważa się za jeden z najbardziej prymitywnych, choć też najbardziej przydatnych wynalazków poczynionych przez ludzkość. Prawda jest taka, że wynaleziono je dopiero w okolicach roku 3 500 p.n.e., a najnowsze fakty wskazują na to, że dokonano tego tylko w jednym miejscu na świecie. Prawdopodobnie w Polsce.

Co dla nas bardzo interesujące pierwsze obrazy przedstawiające wózki z kołami zostały odkryte w Polsce – i to właśnie okolice naszego kraju są obecnie uważane za najbardziej prawdopodobne miejsce narodzin tego rewolucyjnego wynalazku (wcześniej sądzono, że nastąpiło to w okolicach dzisiejszego Iraku).

Odkrycie koła w żadnym wypadku nie było proste. W momencie gdy je wynaleziono człowiek potrafił już obrabiać metal, budować kanały i łodzie, a nawet tworzyć instrumenty muzyczne.


Źródło artykułu


Czytaj dalej

Cywilizacja Słowiańska

Słowianie


Czyli słów kilka o cywilizacji naszych przodków. Nazywanie Słowiańszczyzny jedynie „kulturą” jest błędem. Słowiańszczyzna była samodzielną cywilizacją, odmienną od współczesnych jej cywilizacji helleńskiej czy rzymskiej. Helleńska wytworzyła walczące pomiędzy sobą o prymat Polis i oderwaną od korzeni Natury filozofię. Rzymska zaś bazowała na podbojach, ucisku i niewolnictwie.

Słowiańszczyzna wytworzyła własne wierzenia związane z Przyrodą, własną kulturę i zwyczaje, oraz własny system społeczny – odmienny od helleńskiego i rzymskiego jak i od „łacińskiego” czyli de facto żydowskiego (z niewielką ilością domieszek grecko-rzymskich).

Cywilizacja słowiańska wytworzyła też własny system wartości. Były to przywiązanie do własnych bogów, szacunek i cześć dla Ziemi, szacunek dla przyrody, kult przodków i ich tradycji, równość, wolność i solidarność rodowa.


Czytaj dalej

Noc Kupały – 20-22 czerwca. Słońcakres

Noc Kupały Noc Świetojańska Kwiat Paproci


20-22 czerwca: Noc Kupały (Słońcakres). Sobótka, Palinocka, Kupałnocka (w zależności od regionu). Pierwszy dzień lata. Święto obchodzone ku czci ognia, poświęcone Dadźbogowi. Zabawy w lasach i nad rzekami, skakanie przez ogień, puszczanie wianków na wodę, poszukiwanie kwiatu paproci. Łączenie się w pary, szczęśliwy czas poczynania dzieci. Święto Kupały, czyli Sobótki zostało później zawłaszczone przez chrześcijan jako noc świętego Jana… Powszechnie wierzono, że osoby czynnie uczestniczące w obrzędach i uroczystościach Kupalnej Nocy, przez cały rok będą żyły w dostatku i szczęściu.

W tradycji słowiańskiej było to święto wody i ognia, ale również święto miłości, płodności, Słońca i Księżyca. Zwyczaje i obrzędy kultywowane w Noc Kupalną miały na celu zapewnienie zdrowia i urodzaju. W trakcie tej najkrótszej nocy w roku palono ogniska wokół których tańczono przy wtórze muzyki. Stare gospodynie rzucały do ognia zioła (bylicę, szałwię i inne), by zapewnić płodność oraz urodzaj. Skakanie przez ogniska i tańce wokół nich miały oczyszczać, chronić przed złymi urokami i chorobami.

Kupała na Iwana – muzyka


Ukrainian Folk Song Kupala, Slavic Summer Solstice – Купала на Йвана. A celebration of the ancient pagan Slavic feast of Kupala, celebrating youth and fertility. The fantasy pictures depicting ancient Rus’ are by Boris Olshansky. The music is a Ukrainian folk song „Kupala na Yvana,”sung by the ensemble „Slavyane.”

http://www.slavyane.net/index.php

Bogini Śląkwa-Dżdża

 


Bogini Śląkwa-Dżdża. Córka Wądy i Wodo-Wełma lub być może córka Dażboga i Wądy – wtedy z Rodu Sołów. Pani Wód Spadających, Pani Deszczu i Władczyni Wodospadów. Dżdża-Dożda to Dawczyni Deszczu. Zajmuje się wszelkimi wodami spadającymi, w tym także pomaga Perperunie w trakcie burzy i wyżyma deszcz z chmurnych ciemnych sukien Perperuny, które ta dozwala jej prać. Posiada Kocioł z którego dolewa żywej wody do deszczu, a także skrapia z niego Ziemię swoim Kropidłem-Żywidłem.


Czytaj dalej

Ciota, czyli słowiańska czarownica

Czarownice


Ciota, jako nazwa dla określenia czarownicy, funkcjonuje jedynie w Wielkopolsce i na terenach nią sąsiadujących. Powstanie owej nazwy nie jest to końca jasne. Najprawdopodobniejsza hipoteza zakłada, że wyrażenie to zostało wprowadzone, aby uniknąć wymawiania niebezpiecznego słowa „czarownica”.

Wybór nazwy CIOTA być może, był związany ze szczególnym zaangażowaniem się w praktyki magiczne starszych, niezamężnych kobiet, nazywanych po prostu mianem „ciotki”. Ludność wiejska termin CIOTA interpretowała jako „ciota, bo ciotka złego”. Cechą charakterystyczną dla ciot była między innymi przynależność społeczna. Gdyż ciotą nazywano kobietę, nie posiadającą majątku. Pochodziła ona zazwyczaj z gospodarstwa małorolnego, albo była robotnicą na majątku. Znamienna jest tutaj informacja uzyskana podczas badań terenowych od jednej z kobiet, która w przeszłości była uznawana za ciotę: „Jak się wzbogaciłam to ludzie przestali mi dokuczać”. Nie bez przyczyny uważano, że czary miały na celu nie tylko zniszczenie dobytku, ale także jego odebranie i przejęcie na rzecz sprawców.


 Źródło oryginalnego artykułu


Czytaj dalej

Słowianie – huligani z wąsami

Slavic-Vandals


Słowianie to nie kochający pokój rolnicy, jak przedstawia ich romantyczny mit. Szli przez Europę uzbrojeni w topory, miecze, machiny oblężnicze, paląc, rabując i siejąc panikę. WP: w większości byli to ludzie młodzi pod wodzą doświadczonych wojów, skorzy do bitki, żądni adrenaliny, łupów, przygody życiowej, bohatyrskich czynów dla sławy.

Jako naród Słowianie przypominali Gallów, zarówno jeśli chodzi o poziom kultury, jak i temperament – tak barbarzyńców przedstawia bizantyjska X-wieczna kronika cesarza Leona Filozofa. A więc starożytni i wczesnośredniowieczni Słowianie byli podobni do bohaterów z komiksu o Asteriksie i Obeliksie. To nie źródła historyczne, lecz utarty romantyczny stereotyp każe nam widzieć w naszych przodkach spokojnych rolników podnoszących głowy znad pługa dopiero, gdy ktoś ich – pokojowo nastawionych – atakował. Tymczasem cywilizowana Europa, która do tej pory obawiała się Gotów, drżała przed najazdami zupełnie nowych barbarzyńców. Przez kilkaset lat próbowała spacyfikować krnąbrnych sąsiadów – Słowian. Nie czuli oni respektu przed Rzymem – zamiast wzbudzać strach, tylko ich prowokował bogactwem.


Źródło artykułu


Czytaj dalej

O Wiłach, o Bogach Boru – mitologia Słowian

Borowił


Żywioł Boru – Jego Bogowie, ich Tyn (dom) i atrybuty. Stworze (boginki i bogunowie). Zdusze (demony). Inogi (dziwne  i skrzyste zwierzęta i rośliny). Narodziny, koligacje i wydarzenia. Niwa Boru na Weli. Drzewa welańskie. Rośliny i zwierzęta Prawi (Niebieskie) i Nawi (Welańskie). Roboty bogów boru i powiązania. Żywioł boru na Ziemi i jego miejsce w Przyrodzie. Leśne i Drzewne obrzędy.  Najstarsze i Stare drzewa. Zwierzęta.


©® by Czesław Białczyński & Filip Kuźniarz


Czytaj dalej

Wierzenia Słowian

Bogowie


„Obok wielokształtnej rzeszy bożków, którymi ożywiają pola i lasy lub przypisują im smutki i rozkosze… wierzą słowianie w jednego Boga na niebie rozkazującego pozostałym…” pisał w XII wieku niemiecki kronikarz Helmold. O wierzeniach dawnych Słowian wciąż wiadomo niewiele. Znane są typowe cechy pogaństwa, tzn. oddawanie czci boskiej posągom (tzw. bałwanom) i kult sił przyrody, ale w przypadku słowiańszczyzny trudno zrekonstruować ich dokładniejszy obraz. Rozliczne plemiona Słowiańskie miały swoich własnych bogów, lecz nie znając pisma nie mogły utrwalić wiedzy o nich. Najwięcej wiadomo o wierzeniach plemion połabskich-pogaństwo zachowało się tam wyjątkowo długo i jest stosunkowo dobrze opisane. Zachodni kronikarze nie znali niestety języka Słowian, więc często tak przekręcali ich imiona, że trudno się domyślić o kim mowa….

Mimo setek lat badań mitologia Słowian pozostaje wciąż jednym z najbardziej tajemniczych a zarazem najmniej znanych systemów wierzeń. Podczas gdy starożytni Grecy czy Rzymianie pozostawili po sobie wielkie dzieła sztuki przedstawiające ich bogów, bożków i herosów, a także liczne teksty opisujące ich życie i zmagania z losem – Słowiański „Olimp” zniknął niemal całkowicie w mrokach dziejów. Dane, które dostarczają kroniki są niepełne i często zniekształcone. Badania języka Słowian mają tutaj ścisły związek z dociekaniami religioznawców. Początkowo sądzono, że najlepsze rezultaty dają porównania z Litwinami i Łotyszami jako najbliżej spokrewnionymi ze Słowianami, dopiero w ostatnich latach odkryto liczne związki z bardzo nawet dalekimi krewniakami z indoeuropejskiej rodziny. W badaniach nad religią pomagają też archeolodzy, którzy wciąż napotykają na pozostałości dawnych miejsc kultowych i wydobywają z ziemi przedmioty,których poznanie rzuca nowe światło na naszą wiedzę o wierzeniach Słowian.


 Żródło artykułu


Czytaj dalej

Bóg Wilec


Z Rodu Przeplątów – Syn Borany i Przepląta. Pan Ostępów i Trzęsawisk, Władca Leśnej Gadziny (Król-Car Wężów). Włada tajemnymi zakątkami leśnymi i trzęsawiskami, w jego władzy pozostają też mchy i porosty, a ze zwierząt gadziną którą odziedziczył po Ciszu. Należy do Bogów i Bogiń Żywiołów.

Postać owego boga lasu występuje powszechnie w podaniach ze wszystkich stron Słowiańszczyzny do dnia dzisiejszego.

Wilec-Kurpcz był szczególnie czczony przez plemię Karpian (Karpianów), z którego wywiedli się zarówno współcześni górale podhalańscy i Łemkowie Beskidzko-Bieszczadzcy (Pogórzanie Karpaccy), jak i Kurpiowie – odłam owego plemienia, który wywędrował na północ w czasach słowiańskich wędrówek (w IV-VII wieku).


Czytaj dalej