Bóg Swarog


Syn Białobogi i Czarnogłowa. Strażnik Ognia Weli, czyli ognia Ogni na Równi. Wykuwa powierzone mu Rzeczy Pierwsze i Wtóre nadając im ostateczny kształt. Pan Ognia Ogni, Boski Kowal Welański. Swaróg jest podziwiany przez wszystkich bogów za swoje umiejętności kowalskie. Najwięcej czasu spędza z Gogoładą i Kowalisami chociaż wcale nie są to członkowie jego rodu. Niektórzy wieszcze – zwłaszcza świtungowie z Arkony powiadają, że ocalił dwóch synów z pogromu, a drugim poza Swarożycem jest Sowica, ale Swaróg nie przyznaje się do tego głośno. Jest dawcą najtajemniejszej wiedzy o kuciu żelaza i różnorakich alchemicznych wytopach.



kolovrat1

SWARÓG

Bóg Żywiołów

Ród: Warów (Żgwiów)


Przynależność:
Twer Swąta, Trzem Czarnogłowa, Tum Jesze-Yassa, Tyn Warów.


Zajmowany krąg:
Czwarty Krąg

Pochodzenie:
Syn Białobogi i Czarnogłowa


Żona-Siostra:
Swara


 Dzieci:
Swarożyc syn Swaroga i Dabogi.
Denga córka Swaroga, Swary i Dabogi.
Watra z Rodu Simów – córka Swary i Sima albo Swaroga i Siemi.
Wołynia – córka Swaroga, to władczyni Morza, Starsza Stworzyc Topielic, żona Rzwy-Ra, urodziła mu córki-topielice Radę i Plejanę.
Alinka (Alija, Alka, Aljenka) córka Swaroga i Plejony.


Postacie-wcielenia (równe miana):
Swarog-Gor, Swarog-Kalin, Ogonij-Wara


Inne nazwania jego osoby (przydomki):
Wrzos, Goriń – Pan Ognia Ogni, Boski Kowal Welański, Kalin Car, Hamboh, Bóg Młot, Zelezniczar, Czerwony Car, Sawarag, Suarag, Swarag, Sourog, Sołrog, Sołrag, Kowal Wielki Niebieski, Waruna.


Funkcja (zakres działania):
Strażnik Ognia Weli, czyli ognia Ogni na Równi. Wykuwa powierzone mu Rzeczy Pierwsze i Wtóre nadając im ostateczny kształt.


Narzędzia czarowne – oznaki władzy – ubiór:
Świetlisty Młot


Pomocnicy (Stworze – bogunowie):
Jaskry-Bogacze (Bagatce, Bogacze, Jaskry, Bahacze, Bohacze).


Istoty towarzyszące, ich przejawy:


Romanse:
Swarog był zakochany w Dabodze.


Wrogowie:


Przyjaźnie:


 Funkcje psychiczne – uczucia, odczucia:


  Patron dla:


Wygląd:


Współczesny atrybut:


 Co dobrego lub złego darował, zrobił ludziom:
Swaróg jest dawcą najtajemniejszej wiedzy o kuciu żelaza i różnorakich alchemicznych wytopach


Przynależny Miesiąc:


kolovrat1


Źródło:
Czesław Białczyński. Polecane księgi o mitologi Słowian, Istów i Skołotów – „Księga Tura” i „Księga Ruty”

kolovrat1


Tyny podległe
Tumowi Jesze-Yessa

Bogowie Żywiołów:
1. Tyn Runów
Perun, Perperuna, Perunic, Turupid-Ciosno, Łysk-Ysk-Porenut
2. Tyn Warów (Żgwiów)
Swaróg, Swara, Swarożyc, Denga, Watra

Bogowie Mocy:
3. Tyn Ładów:
Łado, Łada, Ładziw-Diw, Gogołada
4. Tyn Chorsów:
Chors, Chorsina, Chorsawa, Chorsiniec (Księżyc)
5. Tyn Rodów:
Rod, Rodżana, Rada-Rodzica, Rudź


kolovrat1


Tym Warów
Żywiołowie


 Przynależność:
Twer Swąta, Trzem Czarnogłowa, Tum Jeszy, Tyn Warów


Członkowie rodu:
Swaróg, Swara, Swarożyc, Denga, Watra


Główność:
jednogłowy


Główny przybytek, miejsce przebywania:
Ziemia, Wela, Niebo


Atrybuty żywe:
Jawor i Świerk, Baran, Myszołów, Janowiec, Krokus i Żółcidło, Jaskier i Konwalia, Ogniczek i Oleica Pstra.


Kamień:
Czerwony Diament i Rubin


Minerał:
Krzemień


Rzecz:
Szkło i Ognisko


Maści (barwy):
Ognista Czerwień


Czerty i rezy (liczby):
Czerta 3, Liczba 12


Taje (guzły) i gramoty (zapisy, sjenowity, wici):
Taja F, Gramota ż


Niwa (symbol):
Niwa Ognia


Tyn:
Ognistym Dwór


Miesiąc:
Grudzień


Wieńce i ofiary:
Jaskier i Konwalia.


Obrzędowy wypiek (potrawa, obiad – potrawa obiata):
Ser, twaróg.


kolovrat1


SWARÓG


Ezoterycy, okultuyści, zaratusztrianie, brahmini, chaldejczycy, żydzi… Uważają, iż to Ham – czyli nasz słowiański Hammon Nosiciel Młota, Ham-Hem, Cham-Chem (u Germanów to jest Thor), znany z opracowania B. Trentowskiego jako Hamboh – Czerwony Bóg, zwany też RJAWO-Bohem (ER-Jawo Bohem), jest dawcą najtajemniejszej wiedzy o kuciu żelaza i różnorakich alchemicznych wytopach, a nawet jest dawcą miana dla całej dziedziny ezoteryczno-okultystycznej wiedzy – Al-Hemii . Według naszej interpretacji Hamboh – którego powinno się zwać też RA-Jawo-Bogiem (Rajawobog) – Objawiający Tajemnice Używania Ognia RA – to nikt inny jak ukryty tutaj a nieobecny w Panteonie Trentowskiego w ogóle – co budzi od razu zastanowienie i sprzeciw – S-WAR-RA-G – Swarog – Ham. Największa cześć odbierał on w Grodzie Hama – później nazywanym Hamburgiem. W okultyzmie ukazywany bywa z gwiazdą-pentagramem między rogami.


Znaczenie mian i imion oraz przydomków, i ważniejsze pojęcia wywodzone z jego miana:

swar

Miano składa się z dwóch członów. Pierwszy, swar, łączy się z sanskryckim svar – blask, niebo, słońce, i wskazuje na pośrednictwo indo-irańskie. Jest to prasłowo wspólne ludom indoeuropejskim. Człon swar zawiera w sobie i inne znaczenia, takie jak polskie swarzyć się – kłócić się, litewskie sweriti – ważyć, swarus – ciężki, polskie śwarny – jasny (piękny, błyszczący), gockie swers – szanowany, swari – przykry, swaran – przysięgać, łacińskie sermo – mowa. Oboczna postać słowa to swora, sworność – zwarcie, zwora, złączenie, zgodność, także zwartość, zawieranie itp. (np. o przyjaźni, o małżeństwie, o gotowości ku czemuś), skwrzeć – nacierać, naskrzeć, naskwrziti (czeskie) – natrzeć, uderzać, naskrę – naganiam, skrzyć – gonić, czy swarch – gniew. W języku czeskim zachowało się również słowo swora w znaczeniu „narzędzie” (może od narzędzi kowalskich, jakimi posługują się Swarogowie). Z rdzeniem swar łączą się także takie pojęcia, jak żar, war, warzyć – gotować, zawarcie – zamknięcie (np. warownia czy nawiązujące do irańskich warów – pomieszczenia podziemne), wartość (ogień był pierwotnie wartością najwyższą), watra – ognisko, warta – nocna straż (od warować – strzec się, ale i war – ogień), wartkość – szybkość (porównywalna z ogniem), wart – prąd, wartny – wykrętny, kręcący się, war – gorąco (żar), wrzenie i jednocześnie pojęcia takie, jak wrzask i wrzawa – hałas, zamieszanie. Istnieje też związek między swar a sfora – gromada, liczna grupa, podążająca szybko przodem za wrogiem, zwierzem – szybka i mnoga.

Rog, og, ogień

Drugi człon miana tego boga –rog, wiąże się z rogatością, zadziornością, kolącym, parzącym charakterem ognia lub, jeśli przyjąć końcówkę -og, po prostu z ogniem i ogonem. Do tych ostatnich określeń nawiązują przydomki Ogonij i Ogniobóg, ten ostatni znany ze starych kronik. Przydomek Ogonij wskazuje nie tylko na męskość boga, ale i na jego charakter Dawcy Ognia, goniącego (rozprzestrzeniającego) ogień i siejącego zagładę ogniem (końcówka nyj, nyjać – uśmiercać). Z tych pojęć zawartych w prastarym indoeuropejskim rdzeniu swar wyłania się obraz boga Ognia Ogni, a także jego małżonki, jako bóstw kłótliwych, hałaśliwych, ruchliwych, nieuchwytnych, szybkich, czujnych, zwartych, mocno ze sobą związanych i bardzo ważnych. Przy tym Swarog byłby bogiem rogatym lub ogoniastym (co jest częste u dawnych bóstw religii naturalnej), siejącym ogień i pożary. Przydomek Ogonij nawiązuje bezpośrednio do czasów wspólnoty indoeuropejskiej i ma odbicie w postaci hinduskiego boga Ognia – Agniego.

Gor – odwrotność rog

Gor, imię zachowane w starych kronikach ruskichb, ma wiele znaczeń: górny – wysoki bóg (niebiański), gorący, gorzejący – płonący, także gorki (gorzki) – palący, gorzawy – przynoszący nieszczęście, dający ugór – czyli spaloną ziemię, dający gorąco – upał, ogorzały – spalony (a więc o ciemnej skórze), zagorzały – zapalczywy, popędliwy, pełen wigoru – sił witalnych i mocy, gorkij – nieszczęsny, przynoszący nieszczęście (co podkreśla dwubiegunowe działanie ognia), również gorszy – niepełny, niedobry, rozgorzony – zagniewany, rozgorączkowany – niecierpliwy i gorący oraz gorzki – dający gorzkie doświadczenie, zgorzkniały (może z powodu utraty dziesięciu synów).

Kal, kalać, kłuć

Kalin – czyli czerwony, jak kute żelazo, kujący i kałający-kłujący, rozkalony – rozpalony (często o rozgrzanym do czerwoności żelazie), roztłuczony, tłukący, kalący-rozpalający.

War, warch

Wara to przydomek, który opisano wyżej, może z wyjątkiem znaczenia, które odpowiada Swarogowi jako strażnikowi strzegącemu niebiańskiego Ognia Ogni – warującemu, chowającemu go w warze-warowni, czyli Jaskini War, na dnie morza – tam gdzie boginie wysiadywały swoje boskie dzieci i gdzie przechowywane są spory-zarodki wszystkiego, co żywe. Również warch – gniewny, warczący – złoszczący się, warkoczący – furkoczący, wydający warczenie, warcholący – kłótliwy (co utwierdza miano Swarog), wariujący – czyli szalony, porywczy, gotujący się. Mamy tu również bliskie, z tego samego rdzenia, słowo warkocz – zamotany, splątany (jak są splątane płomienie ognia). Warkocz to nie była dawniej nazwa na splecione włosy, lecz na loki, falujące włosy. Splot nazywano powszechnie kosą. Stąd u Serbów zachowało się brk=wrk – wąsy, długie, faliste, a u Polaków brew. Również nazwa słowiańska gwiazdozbioru Warkocz Bereniki – Brczich (Wrczich). Pokrewne są takie znaczenia, jak wardęga – dobytek, czy warda – leworęki. Można więc wyobrażać sobie Swaroga jako długowłosego, o licznych warkoczach, z długimi wąsami, leworękiego, gniewnego, złego i kłótliwego, ruchliwego, zgorzkniałego, pełnego mocy boga – strażnika niebiańskiego ognia.

W mitologii Indii Swarog (Swarga, Suarga) to Niebo Indry na Górze Meru, miejsce, w którym przebywają bogowie.


„Po spotkaniu z Dabogą Swarog tak się w bogini rozkochał, że nawet nie chciał spojrzeć na swoją żonę-siostrę Swarę. Swara bardzo z tego powodu cierpiała. Była przekonana, że mogłaby mu dać jeszcze jedno dziecko i że byłoby ono wspanialsze niż te, które miał dotychczas. Tymczasem Swarog stale chadzał za Dabą i się jej naprzykrzał. Daba dosyć go już miała, a poza tym żal jej było Swary, więc razem umyśliły podstęp. Dabogą zgodziła się któregoś kolejnego razu, kiedy Swarog uderzył do niej z zalotami, na wspólne spędzenie nocy; dzień miała bowiem zawsze zajęty rozlicznymi robotami. Swarog się zgodził, lecz wybrał noc księżycową, kiedy Chorsiniec wędrował przez Niebo, bo chciał ją przy tym widzieć. Dabogą użyczyła więc Swarze swoich kształtów (niektórzy prawią, że ciała). Swarog był przekonany, że jest z Dabogą podczas kiedy kochał się ze Swarą. Czar działał jednak tylko przez noc. Oboje przeżyli tak wielką rozkosz, że zasnęli niebacznie i tak zastał ich dzień. Wtedy Swarog spostrzegł swoją omyłkę i cały podstęp się wydał. Był okrutnie zły na obie boginie, ale Swara została zapłodniona. Na Lęgowisku powiła Dengę, przepiękną świetlistą córkę, delikatną niczym sama Dabogą. Swarog zobaczywszy młodą boginię tak wielkiej piękności wybaczył podstęp Swarze, a Denga stała się jego najulubieńszym dzieckiem.”


„Najważniejszy ze Żgwiów, Swarog, jest uznawany boskim kowalem. W swojej niebiańskiej kuźni kuje żelazo i inne kruszce, ukształcając wiele przedmiotów. Niektóre z nich dostają potem ludzie, jeśli tak zadecyduje Zbór. Jego praca jest nieustająca. Kiedy nie kuje, to dokłada do Ognia Ogni, którego jest strażnikiem i panem. A kiedy kuje, pomaga mu w tym Gogołada, bardzo krzepka a rozumna bogini, z którą w kuźni Swarogowej uwija się czereda Chochołyków-Kuźników. Swarog wykuł wszystko, co ważne: Tarczę-Słońce i Zwierciadło-Sklepienie Nieba, broń Runów (z wyjątkiem Kamiennej Jarzęcej Błyskawicy) i wiele, wiele jeszcze innych rzeczy.”


kolovrat1

Źródło:
Czesław Białczyński. Polecane księgi o mitologi Słowian, Istów i Skołotów – „Księga Tura” i „Księga Ruty”

43 myśli nt. „Bóg Swarog

  1. Pingback: Bogini Swara | Wiara Przyrodzona

  2. Pingback: Bogini Denga | Wiara Przyrodzona

  3. Pingback: Bogini Watra | Wiara Przyrodzona

  4. Pingback: Bóg Swarożyc | Wiara Przyrodzona

  5. Pingback: Bóg Porenut | Wiara Przyrodzona

  6. Pingback: Bóg Łado | Wiara Przyrodzona

  7. Pingback: Bogini Łada | Wiara Przyrodzona

  8. Pingback: Bóg Ładziw | Wiara Przyrodzona

  9. Pingback: Bogini Gogołada | Wiara Przyrodzona

  10. Pingback: Bóg Chors | Wiara Przyrodzona

  11. Pingback: Bogini Chorsina | Wiara Przyrodzona

  12. Pingback: Bóg Chorsiniec | Wiara Przyrodzona

  13. Pingback: Bogini Chorsawa | Wiara Przyrodzona

  14. Pingback: Bóg Turupit-Ciosno | Wiara Przyrodzona

  15. Pingback: Bóg Pierun-Perun | Wiara Przyrodzona

  16. Pingback: Bogini Perperuna | Wiara Przyrodzona

  17. Pingback: Bóg Perunic | Wiara Przyrodzona

  18. Pingback: Bóg-Bogini Jesza-Jessa | Wiara Przyrodzona

  19. Pingback: Bóg Rod | Wiara Przyrodzona

  20. Pingback: Bogini Rodżana | Wiara Przyrodzona

  21. Pingback: Bogini Rada Rodzica | Wiara Przyrodzona

  22. Pingback: Bogini Rudź | Wiara Przyrodzona

  23. Pingback: Bogini Stryja | Wiara Przyrodzona

  24. Pingback: O Bogach według Burów-Czarnosiermiężnych – mitologia słowian | Wiara Przyrodzona

  25. Pingback: Bóg Weles | Wiara Przyrodzona

  26. Pingback: Bóg Polel-Sowica | Mitologia Słowian - Wiara Przyrodzona

  27. Pingback: Bóg Lel-Lelij | Mitologia Słowian - Wiara Przyrodzona

  28. Pingback: Bogini Zorza | Wiara Przyrodzona

  29. Pingback: Bóg Bożyc-Bodnyjak | Wiara Przyrodzona

  30. Pingback: Wierzenia i obrzędy starosłowiańskie | Wiara Przyrodzona

  31. Pingback: O Wielkim Dzbanie Zerywanów – mitologia słowian | Wiara Przyrodzona

  32. Pingback: Bóg Czarnogłów | Wiara Przyrodzona

  33. Pingback: Sławiańska Wielka Noc | Wiara Przyrodzona

  34. Pingback: Bogini Białoboga | Wiara Przyrodzona

  35. Pingback: Historia Słowian w Wedach słowiańskich | Wiara Przyrodzona

  36. Pingback: Bogini Siemia-Matka Ziemia | Wiara Przyrodzona

  37. Pingback: Telawel – mitologia Słowian | Wiara Przyrodzona

  38. Pingback: Bóg Mor | Wiara Przyrodzona

  39. Pingback: Przebudzenie Śpiących Rycerzy | Słowianie - Wiara Przyrodzona

  40. Pingback: O narodzeniu Przestworzy i Przedstworzów | Słowianie - Wiara Przyrodzona

  41. Pingback: Bogini Daboga | Słowianie - Wiara Przyrodzona

  42. Pingback: Bogini Wąda-Węda | Słowianie - Wiara Przyrodzona

  43. Pingback: Bóg Dażbóg | Słowianie - Wiara Przyrodzona

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s