Odkrywanie sławiańskich korzeni

Slawianie


Każdy kto pragnie odkrywać słowiańskie korzenie; poznać i zrozumieć obrzędy, wiedzę, kosmologię, symbolikę, światopogląd, wiarę i bogów Praprzodków napotyka na pozornie ogromne przeszkody w postaci skąpych źródeł rzetelnej wiedzy o naszych dziejach, gdyż źródła, które oficjalnie są dostępne w zdecydowanej większości pochodzą od ludzi, którzy z niesłychaną skrupulatnością niszczyli tą wiedzę z premedytacją skazując ją na zapomnienie w mrokach dziejów. Ze smutkiem zauważyłem, że dziś wiele osób starając się odtworzyć Wiedę i Wiarę Przodków uważa, że jeśli czegoś nie ma w kronikach, to tego nie było, Słowianie nie mieli o tym pojęcia, nie znali, zaś było tylko to, co jest w kronikach.

O naiwności! Jakież to niesamowicie niedorzeczne spojrzenie. Przyjrzyjmy się „autorytetom” od słowiańszczyzny: Thietmar – biskup katolicki – w. X, Gall – ksiądz katolicki – w. XII, Helmold – ksiądz katolicki – w. XII,  Cholewa – biskup katolicki – w. XIII, Kadłubek – biskup katolicki – w. XIII, Boguchwał – biskup katolicki – w. XIII, Długosz – arcybiskup katolicki – w. XV, Kromer – biskup katolicki – w. XVI, Naruszewicz – biskup katolicki – w. XVIII

Jest jeszcze trochę źródeł rosyjskich, np Latopisy Nestora, podróżników arabskich, rzymskich czy greckich. Teraz wypada zadać pytanie: czy ci wszyscy ludzie, na których opiera się współczesną wiedzę cenili kulturę Słowian, a swe zapisy sporządzali rzetelnie w pełni rozumiejąc to, co opisują czy też… patrzyli przez pryzmat katolicyzmu? Tego katolicyzmu, który na każdym kroku widział biesy, demony i szatany. Katolicyzmu, który niszczył wszystko co było związane ze słowiańszczyzną. Nie tylko burzył święte kręgi, wycinał święte gaje, skuwał święte symbole na skałach, ale także przetwarzał i przerabiał ludowe podania, bajki i legendy, modyfikował zwyczaje zastępując je wypaczonymi karykaturami własnych, jak na ten przykład próba zastąpienia zwyczaju topienia Marzy zrzucaniem Judasza z wieży kościelnej.


Źródło oryginalnego artykułu


  Czytaj dalej

Bogini Gogołada

I

 


Córka Łady-Łagody i Chorsa – z Rodu Ksnów. Opiekunka wiedzy, przede wszystkim zaś wszelakiego górnictwa i kowalstwa oraz przeróbki metali. Pani Miana (Nazwania), Pani Mowy, Władczyni Wiedzy, Władczyni Władców i Pani Rzemiosła – zwłaszcza Opiekunka Kowali i Górników. Durga, Pani Wojennego Rzemiosła i Kunsztu Walki. Bogini o czterech rękach.

Kiedy Gogołada czesze czyjeś włosy swoim Grzebieniem, odkrywa myśli owej osoby albo sprawia, że wiedza o sprawach świata sama spływa do jej głowy. Gogołada jest boginią wesołą i trzpiotowatą. Lubi łowić ryby, co daje jej wytchnienie w licznych pracach. Słynie z tego, że wielu bogom zrobiła głupie kawały. Niektórzy z nich uważają ją za równie lekkomyślną jak Krasatina.


Czytaj dalej

Bóg Ładziw


Syn Łado i Dziewanny – z Rodu Dziewów. Władca wojów i wojny, opiekun drużyn bojowych, wielki wódz prowadzący Słowian pod swoimi chorągwiami, ten któremu przed każdym poważnym starciem składa się ofiary. Utrzymuje ład i równowagę we wszym świecie dzięki wyniszczającym wojnom w których ulega zagładzie wszystko co zbędne.

Bog Wojny i Walki, Pan Wojów. Ośmioręki młody bóg o pięknym obliczu urodził się od razu w zbroi. Napierśniki i nagolenniki zbroi były wrośnięte w jego ciało i rosły razem z nim. Włada biegle ośmioma cudownymi orężami, z którymi się nigdy nie rozstawał. Były to Proca, Sztylet-Rozryw, Złota Dzida, Buzdygan, Rosoch, Paści, Graba i Bosak-Kwacz.

Ładziw-Diw był nieokiełznany, wyjątkowo dziki z przyrodzenia i waleczny. Dziewanna wykarmia dziecko, ale potem oddała je ojcu na wychowanie widząc jak wielkie jest podobieństwo Łada i mężnego Ładziwa. Ładziw noszący miana Diwa, Ładziwca lub Włodzica władał biegle ośmioma cudownymi orężami. Stał się w boju i łowach niedościgły przerastając samego Chorsa, Łada i Łagodę. Chors wciąż pozostawał niezwyciężony w nocnych łowach, zaś Łado z celnym strzelaniu z łuku, a Przepląt w zastawianiu paści, ale w bezpośrednim starciu najtężsi musieli przed nim.


Czytaj dalej

Bogini Łada


Łada córka Białobogi i Czarnogłowa. Opiekunka łowiectwa, polowań z nagonką, pułapek. Łaskawa – to jest ta która wyzwala w tę albo tamtą stronę. Także łagodząca spory, opiekunka małżeństwa, pani mądrości.

Lela, Lejla, Ład-Będa (Lęda-Będa), Ład-Boda, Lądobyta, ŁadawŁadań – Pani Mądrości, Pani Ładności i Pani Łowów, Pani Modra (Mądra, Mędra, Pani Mudra), Dawczyni Ładu i Pokoju, Dawczyni Spokoju.

Łada to nie tylko imię bogini, ale też miano mitycznej skrzyni, którą kiedyś posiadała Perperuna, a która trafiła w końcu do Ładów. Łada-Łagoda i jej kapłanki pełniły rolę inicjacyjną, uładzania (doprowadzania do ładu) młódzi, co odbywało się w specjalnych obrzędach, zachowanych do niedawna w Lednicy Górnej, gdzie znajdowała się jej świątynia (znanych dziś jako Siuda-Baba).


Czytaj dalej

Bóg Łado


Syn Białobogi i Czarnogłowa. Pan Sturęki, Wielki Wojownik. Strażnik porządku rzeczy, który włada miejscem i działaniem wszystkich rzeczy świata. Cały ród Ładów jest uważany za opiekunów bardzo trudnych rzemiosł o wyraźnych męskich cechach, takich jak: rzemiosło wojenne, łowiectwo, kowalstwo, wiedza różnego rodzaju. Łado układa świat po swojemu, nadaje rzeczom miejsce. Dlatego jest także opiekunem ślubów, które wszak prowadzą do założenia nowej rodziny i gospodarstwa. Łado jest wyjątkowo płodnym bogiem i ma wiele boskich dzieci.


Czytaj dalej

Państwo Lechitów: szlak bursztynowy, wóz Rzymski, haplogrupy, Carowie Rosji – Szczytyński


O części 4 : badania genetyczne – haplogrupy: https://upload.wikimedia.org/wikipedi…
Mariusz Szczytyński – Blog: redoctobermsz.wordpress.com/2014/01/21/a­kcja-youtube-zamkniecie-kanalu-z-nieboce­ntryzmem/

Kujawy i polskie ziemie – ojczyzną R1a-M417 i kolebką Indo-Europejczyków

haplogrupy


Społeczność haplogrupy R1a-M417. Indoeuropejczycy i ich wspólna praojczyzna. Archeologiczna kultura amfor kulistych i horyzontu sznurowego oraz Kujawy i polskie ziemie – praojczyną Indoeuropejczyków? Tak! Haplogrupa R1a-M417; Muitacja M417 wyróżnia główną populację w haplogrupie R1a-M420. Tu powstała lub przybyła przed 4.000 B.C., zapewne z Azji Środkowej, prawdopodobnie szlakiem przez Azję Mniejszą i Bałkany albo przez nadczarnomorkie stepy.


Źródło oryginalnego artykułu


  Czytaj dalej

Bundesrepublik Deutschland czyli przekręt stulecia. O tym jak zamieniono całe państwo w firmę. Część II

Deutchland


BRD PRZESTAJE ISTNIEĆ. 17.09.1990 roku podczas tury „Negocjacji 4+2” odbywających się w Paryżu Minister Spraw Zagranicznych USA James Baker w obecności dalszych Ministrów Spraw Zagranicznych: Szewardinadze, Markusa Meckel i Krzysztofa Skubiszewskiego poinformował Ministra Spraw Zagranicznych Niemiec (BRD) że dnia 18.07.1990 z Grundgesetz o godz. 0:00 zostanie wykreślony Artykuł 23. Ta „regulacja” została ujęta również w Traktacie Zjednoczeniowym, przy czym sam Grundgesetz został zmieniony w 6 innych miejscach i została całkowicie zmieniona jego Preambuła.


Źródło oryginalnego artykułu


Czytaj dalej

Bogini Watra


Córka Swary i Sima albo Swaroga i Siemi. Czuwa nad ogniami ziemskimi, tymi powierzchniowymi, ale głównie tymi głębokimi zakopanymi na dnie najgłębszych jam i warów, w tym ogniem podwodnym. Jest Panią Ogniska Domowego, ale nie ognia ofiarnego, którym włada Sawrożyc. Daje ciepło i opiekuje się ogniowym zaczynem – iskrą. Pani Ognia Podziemnego i Ziemskiego (Ognia Krzesanego), Pani Ogniska i Płomienia, Władczyni Ciepła, Dawczyni Ognia – Darująca Ludziom Niebiański Ogień, czyli Matka Ognia Ziemskiego.

Jest to bóstwo powiązane ze światem kobiecym, w przeciwieństwie do boga Ognia Słonecznego – Swarożyca, noszącego Tarczę-Swońce (Suońce) i boga Ognia Niebiańskiego – Swaroga, ojca ich obojga.


Czytaj dalej

Bogini Denga


Córka Swaroga, Swary i Dabogi. Pani Maści, Władczyni Barw Świata. Maluje ziemię i każdą rzecz na niej a także we wszym świecie na różne kolory. Wspomaga Płona i jego Płanetniki oraz Śląkwę i Perperunę w tuczeniu chmur (tucz) wodą, którą wypija z rzek i jezior.


Czytaj dalej

Bóg Swarożyc

 


Syn Swaroga i Dabogi. Włada Słońcem, skazany na wieczne przemierzanie Nieboskłonu. Pan Ognia Niebiańskiego, Pan Ognia Ofiarnego i Władca Słońca, Pan Słońca, Nosiciel Złotej Tarczy, Pan Miesięcy, Oko Mitry i Waruny (Oko Dagboga i Swaroga), Surja.

Swarog, żeby zadośćuczynić Dabie, odebrał Zwierciadło-Tarczę Perperunie, rozdzielił je na pół i Złotą Tarczę dał Swarożycowi, zaś Niebieskie Zwierciadło podarował Dabodze.


Czytaj dalej