Starsi – czyli Króle Stworzów, oraz Boginiaki czyli potomstwo Stworzów

stworze-slowianskie


Stworze, a właściwie ich Starsi, razem ze Światłogońcami służącymi Bogom Kiru, oraz z Ażdahami, czyli Żmijami i Smokami – służącymi Bogom Działu, czuwają poza zwykłymi swymi zajęciami także nad poszczególnymi dniami roku. Ponieważ dzień Nowego Roku (a także ostatni dzień Starego Roku w latach przestępnych) ma szczególne znaczenie, podlega opiece służących samemu Światowitowi Gałęzów (Świętogłazy i Świćgałęzy). Z kolei Ażdahy opiekują się innymi 26 dniami, a Światłogońce także taką samą liczbą dni. Tym sposobem pozostaje do opieki 312 dni w roku, czyli dokładnie tyle, ilu się narodziło Przedstworzy z rozkawałkowanych Potworów. Bogunowie-Przedstworzowie, którzy zostali posadzeni na Stukrotnej Łące Sporów, i z których przez rozmnożenie wylęgła się cała reszta ustokrotnionych Stworzy, mają nieco odmienny wygląd od reszty swych młodszych braci i sióstr. Wyglądają starzej. W istocie są oni starsi od innych Stworzy, a tamci pochodzą niejako z ich ciała. Nazywa się ich Starszymi, a pełnią oni pośród Bogunów i Boginek rolę królów, w związku z czym nazywa się ich także czasem Królami. Ci właśnie Starsi Stworze opiekują się poszczególnymi 312 dniami roku, identycznie jak Jednogłowi Wielkobogowie opiekują się 13 miesiącami (dziś już tylko 12 Braćmi Miesiącami).

W każdym Rodzie Stworzy jest trzech lub czterech Starszych, zależnie od tego, ilu wpierw było Przedstworzy (trzech czy czterech). Są oni nie tylko starsi, ale i mędrsi od pozostałych, bardziej stateczni, poważni, zapobiegliwi. Starsi opiekują się rodami i panują nad nimi.

Ludziom bardzo rzadko udaje się zetknąć z Królem któregoś Rodu Stworzów, lecz gdy to nastąpi, mogą się spodziewać, że spotkanie owo nie zakończy się w sposób obojętny. Może ono przynieść człowiekowi bardzo wiele pożytku, bogactwo wszelkiego rodzaju, życiowe powodzenie, mądrość i spokojny byt tak na Tym, jak i na Tamtym Świecie. Może też jednak obrócić się przeciw niemu i skończyć bardzo źle. Na wynik spotkania zawsze ma wpływ to, jak owi ludzie dotychczas żyli, co wiedzą, jak się obchodzili z innymi ludźmi, czy czcili Bogów, czy szanowali Naturę, odprawiali obrzędy, czy dbali o wszystko, co podlegało ich pieczy, o wszystko, co żywe i czy nie szkodzili Matce Ziemi. Największe znaczenie dla dobrego wyniku spotkania ze Starszym Stworzów ma jednak to, z czym dany człowiek do niego przychodzi i czego odeń oczekuje.

Starsi Stworze mają wygląd starych kobiet, gdy idzie o Boginki, lub dostojnych starców, gdy chodzi o Bogunów. Twarze mają poorane zmarszczkami, skórę wyschniętą i obwisłą, włosy siwe, bardziej wyblakłe ubiory, a także często skromną, żelazną koronę na głowie, lub pierścień z drogocennym kamieniem o magicznych właściwościach na palcu. Stworze posiadają także potomstwo. Odróżnia je to od Zduszów, którzy się nie rozmnażają zwykłymi sposobami. Ich dzieci pochodzą ze związków Boginek z Bogunami, ze związków Stworzy z Bogami, jak również z ich związków z ludźmi. Wszystkie ich dzieci są skażone, tak jak ludzie, ograniczeniami oraz śmiertelnością. Światowit już po Wojnie O Bułę przykazał zanurzanie i skrapianie Czarną Wodą kaźdego dzieła Welan, by nigdy już nie mogło powstać z boskiego działania coś takiego, jak Potwory. Jako pierwszych dotknął jego rozkaz Ludzi, przez co zostali oni – jako śmiertelnicy – strąceni z Weli na Ziemię, do Koliby. Boskie potomstwo powstałe ze zmieszania z ludźmi nie ma cech zwykłych ludzi, lecz zawsze wyróżnia się jakimś atrybutem, czymś nadzwyczajnym, ponadludzkim, co wyraźnie wskazuje na boskie pochodzenie. W żyłach książąt, wieszczów, wytędzów zawsze płynie odrobina boskiej krwi, i ludzi tych określa się mianem Bohaterów (Boga-tyrów).


Źródło oryginalnego artykułu



borovichok_by_baklaher-d9eg188-1


Pomiędzy ludźmi żyje kilka rodzajów istot z pochodzenia częściowo ludzkich, które określa się różnymi nazwaniami dla lepszego odróżnienia ich od siebie.

Tak więc potomstwo Bogów z ludźmi (Boga z kobietą, albo Bogini z mężczyzną) zwie się Pobogami. Z nich pochodzą królowie, mędrcy, wołchwowie, żercy, wróżki, wieszczowie, książęta, wielcy wojownicy mocarze i wytędze. Potomstwo Stworzy z ludźmi (Boginki z mężczyzną, lub Boguna ze zwykłą kobietą) nazywa się Boginiakami. Rzadko wyrastają z nich królowie czy wodzowie, częściej pojedynszy, samotni mocarze, dzicy i odważni wojowie, mądrzy guślarze, znawcy rzeczy, rękodzielnicy, czarownicy, zaklinacze, zamawiaczki, wieszczki, znachorzy, wracze.

Trzeci rodzaj istot, to potomstwo zrodzone tylko z ludzi, ale porwane, wykarmione i wychowane przez Boginki, lub Bogunów, albo odmienione przez tknięcie ręką Stworza jeszcze w kołysce. Tych nazywamy Odmieńcami. Są to ludzie bardzo dziwni i samotni, a ich byt ma różny przebieg. Jedno jest pewne: są bardzo wrażliwi, choć rzadko pomocni w czymkolwiek. Najczęściej uchodzą za nawiedzonych.

Wiele Boginek nie ma zwyczaju wychowywania swego potomstwa i podrzuca własne dzieci ludzkim matkom, często porywając przy tym ich dziecko i zabijając je, by nie stanowiło zagrożenia lub konkurencji dla Boginiaka. Tych także często ludzie nazywają Odmieńcami, choć są to Boginiaki zrodzone ze Stworzy, albo ze Stworzy i ludzi. Najczęściej swoje podrzutki zostawiają ludzkim matkom Czarcichy, Chały, Dziwożony, Krasawki-Feje, Morawki, Topielice, Brodzice, Nawki, Łojmy i Nocnice. Wszystkie te Boginki są złymi matkami i podrzucają swoje potomstwo również samicom dużych zwierząt (niedźwiedzicom, wilczycom, lisicom, łabędzicom, lochom). Ze zwykłych dzieci czynią Odmieńców najczęściej Południce, Dziwożony, Mamuny, Leśnice, Wiły, Jagi-Jędze, Czarchichy, Męcice i Mątwy. Sporadycznie czynią to także inne Boginki, jak Rusałki, albo i Bogunowie: Kraśniaki, Plunki, Chobołdy, Chochołdy, Czarty, Bełty-Błudy, Płanetniki i Dusioły.


Płanetnik Chmurnik


Z potomstwem tym należy się obchodzić bardzo dobrze, postępować ostrożnie i broń boże nie bić. Karmić je trzeba do syta, ubierać nie gorzej niż własne dzieci i dawać dużo swobody. Boginiaki w starszym wieku chadzją własnymi ścieżkami, są harde, nieugięte, lecz bardzo odważne, zwinne i chętne do każdego ciężkiego zadania, lub spełnienia czynów przerastający możliwości zwykłego człowieka.

Kiedy Boginiak jest niemowlakiem, oseskiem i małym dzieckiem, spełnienie wszystkich powinności wobec niego bywa bardzo ciężkie. Niektóre z nich (na przykład potomstwo Chały czy Wołota) są tak żarłoczne, że trudno im nastarczyć nawet chleba, nie mówiąc o czymś lepszym. Czasami obżerają korę z drzew, zjadają niedojrzałe owoce, liście warzyw i zielone zboże. Potomstwo Bylicy Skalnej Baby ma z kolei ręce jak z kamienia, wszystko mu z nich leci, zwykłym położeniem dłoni na blacie rozwala cały stół i powoduje wiele innych zniszczeń. Potomstwo Morawek, Nawek, Skrybków-Małoludów, Szczekotunów, Wił, Łojm-Łoskotnyc i wielu innych jest z kolei złośliwe, nieznośne, krzykliwe i nieposłuszne. Dzieci Wichorów, Bełtów, Mrugów i Ogni są kapryśne i psotliwe, ani chwili na miejscu nie siądą. Wreszcie potomstwo po Świczkach, Przypołudnicach, Putnikach, Swarkach jest wielce obraźliwe i gryzie zębami pierś matki aż do krwi, bo zęby wyrzynają się u Boginiaków nieraz już przy urodzeniu.

Niestety każde uchybienie wobec potomstwa Boginki czy Boguna powoduje jego straszliwą zemstę, dużo gorszą, niż gdyby on sam ucierpiał. Matka zawsze przecież usłyszy skargę i płacz własnego dziecka, więc złe traktowanie Boginiaka nigdy nie uchodzi bezkarnie.


Źródło oryginalnego artykułu

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s