Mitologia Słowian, Istów i Skołotów


Mitologiczny porządek świata i układ Bogów Słowiańskich


Poczet Bogów Słowiańskich


Źródło grafiki


Drzewo - Bogowie i Boginie


Drzewo życia – Drzewo Świata


kolovrat1


Uwaga ta strona jest ciągle uzupełniana.

Podstawy mitologii Słowian, ludzi z dużą lub przeważającą haplogrupą R1a – rasa biała (i druga rasa biała mieszająca się ze Słowianami – Celtowie-Kiełtowie R1B i trzecia rasa biała…). Przygoda ze słowiańszczyzną jest podróżą w 3D bez osprzętu. Warto rozluźnić zwoje w każdej postaci, a wyobraźni, uczuciom, intuicji i logicznemu myśleniu dać całkowite przyzwolenie – i jakże jest ona wtedy kupalna-seksualna, żyworodna i pierwotna-przyrodzona-prawdziwa-ujawniona. Jest Jawią w której żyjemy.


W naszej mitologi jest następująca hierarchia bogów, ich porządek. Wszyscy bogowie przynależą do Tynów podległych Tumom i Trzemom, i wszyscy są podporządkowani Twerowi Swąta.


I
Twer Swąta
Bóg Bogów Światowid-Swąt – posiadający cztery oblicza, przejawy.


II
Trzem
Czarnogłowa i Białobogi
(dzieci Swąta i…?) – dwoje bogów posiadających po trzy oblicza, przejawy (trzy przejawy w każdej dziedzinie życia, mocy i żywiołów)…


III
Tumy
podlegają czterem bogom o dwóch obliczach, przejawach – męski i żeński (dzieci Swąta i Wspóry-Strąprzy lub Swąta i Głąbi-Powłoki).
Oto bogowie władający tymi Tumami: Tum Jaruna-Jaryło (Wiosna, Wschód). Tum Ruja-Rujek (Lato, Południe).  Tum Jessa-Yesze (Jesień, Zachód). Tum Kostroma-Kolada (Zima, Północ).


To jest
Najwyższy Krąg
– składający się z Trzech Najwyższych Kręgów, Trójca.
Idźmy „niżej”.


IV 
Tumom podlegają Tyny.
Każdy Tum zawiera pięć Tynów. Tyny tworzą bogowie podobni do nas ludzi. Zwani są bogami jednogłowymi, a dzielą się oni na Bogów Mocy i Bogów Żywiołów. Dzielą się również na Wielkich Bogów i Małobogów. Wielcy Bogowie są dziećmi Białobogi i Czarnogłowa. Małobogowie są dziećmi Wielkich Bogów.


Ręce Boga Wiara Przyrodzona


tzw. Ręce Boga


W taki o to powierzchowny sposób prezentuje się  hierarchia bogów słowiańskich.
Jest to jedynie wierzchołek potężnej góry lodowej.


kolovrat1


Rody składają się z matki, ojca i dzieci. Żywiołowie mają po troje dzieci, a Mocarze po dwoje. Ojców i matki zwie się więc Dużymi Żywiołami lub Dużymi Mocarzami-Mogtami, a ich dzieci Małymi Żywiołami i Małymi Mocarzami (Mogtami).

Bogów poczętych na wschodzie Weli, gdzie stanął w końcu tum Jaruny i stała się strona jarunna, zwiemy po wsze czasy bogami Jarunowymi albo „z tumu Jaruny”. Są to, z Żywiołów, Wiłowie-Knowie i Wodowie oraz, z Mogtów, Żrzebowie-Mokosze, Plątowie i Dziewowie.

Poczętych na południu, gdzie strona rujna i gdzie dziś stoi tum Rui, zwie się bogami Rujnymi albo „bogami tumu Rui”. Są to Sporowie (Grubowie) i Simowie oraz Radogostowie, Prowowie (Czystowie) i Rgłowie (Rogale).

Poczętych po stronie zachodniej, gdzie stanął tum Jeszy, przez co strona ta stała się jesienną, nazywa się bogami Jeszowymi albo „bogami tumu Jeszy”. Są to Swarogowie (Żgwiowie) i Perunowie (Runowie) oraz Ładowie, Chorsowie (Ksnowie) i Rodowie.

Tum Kostromy. Bogami Kostromowymi są Strzybogowie (Świstowie) i Dażbogowie (Sołowie) oraz Weniowie, Morowie i Nawiowie (Welesowie).

Bogami trzemu Białobogi nazywa się tych wszystkich którzy wchodzą do tumów Jaruny i Rui (bo tumy tych dwojga Kirów stoją po tej samej stronie granicy, co trzem Białobogi).

Bogami trzemu Czarnogłowa zwie się tych wszystkich którzy podlegają tumom Jesza i Kostromy, oraz oboje tych Kirów.


kolovrat1


Na początek zajmiemy się opisem 4 Tumów (każdy Tum zawiera 5 Tumów – tzw. Ręce Boga). Każdym z Tumów opiekuje się jeden Bóg. Bogowie ci są dwugłowi, posiadają dwa oblicza, dwie natury, dwa przejawy; męską i żeńską. Zwą tych bogów Kirami, Stronporami, Bogami Pór Roku. Są oni dziećmi Swąta-Światowida-Sventovida i Wspóry-Strąprzy lub Swąta i Głąbi-Powłoki (powłoka, termin bardzo często używany w obecnej nauce – o budowie Wszechświata).


 Jaryło Jaruna


TUM JARUNY-JARYŁA


Tum, który przypada wiośnie to Tum Jaruny-Jaryła


Wiosna astronomiczna rozpoczyna się w momencie równonocy wiosennej i trwa do momentu przesilenia letniego, co w przybliżeniu oznacza na półkuli północnej okres pomiędzy 20 marca, a 22 czerwca (czasami daty te wypadają dzień wcześniej lub dzień później, a w roku przestępnym mogą być dodatkowo cofnięte o jeden dzień). Podczas wiosny astronomicznej dzienna pora dnia jest dłuższa od pory nocnej, a ponadto z każdą kolejną dobą dzień jest dłuższy, nocy krótsza, aż do przesilenia letniego, od tego dnia dni stają się krótsze, a noce dłuższe.

Jarowit-Jarowita i Jaryło-Jaruna – dziecko Światowida ze Śtrąprzą (lub według kapłanów nurskich z Głębią) pod różnymi nazwami są to wszechsłowiańskie postacie i zawiązane z nimi obrzędy. Bardzo często są przedstawiane jako chłopak i dziewczyna, król i królowa wiosny, a w Rosji także są to dwustronne kukły, które mają dwa oblicza – męskie i żeńskie – są to Kirowie Pór Roku.

W tym okresie przypada panowanie jednemu z Kirów, Jarunie. W Tumie Jaruny jest 22 Bogów. 10 Bogów Żywiołów (4 Boginie). 12 Bogów Mocy (6 lub 7 Bogiń. Bogini-Bóg Licho jest nieokreśloną do końca postacią w mitologi).


Tynu podległe Tumowi
Jaruny-Jaryła

Bogowie Żywiołów:
1. Tyn Wiłów-Borowiłów (Kieniów):
Borowił, Lesza-Borana, Boruta, Wilec, Rokita
2. Tyn Wodów:
Wodo-WełmWąda-Węda, Śląkwa-Dżdża, Wodnik, Wodyca

Bogowie Mocy:
3. Tyn Mokoszów:
Makosz, Mokosza, Wid-Wij, Dodola
4. Tyn Plątów:
Przepląt, Plątwa, Mąd, Licho
5. Tyn Dziewów:
Kupała, Dziewanna, Krasatina, Dzildzielija


Jaryło Jaruna


Tum JARUNY


 Przynależność:
Twer Swąta, Trzem Białobogi, Tum Jaruny-Jaryła


Pochodzenie:
Kirowie są dziećmi Swąta i Wspóry-Strąprzy lub Swąta i Głąbi-Powłoki


Ród:
Kirowie (Godowie,Godagowie), Strąprzyce, Kunicze


Członkowie rodu:
Jaruna-Jaryło, Ruja-Rajek,  Jesza-Yesse, Kostroma-Kolada


 Zajmowany krag:
Trzeci Krąg Najwyższego Kręgu, Krąg Stronporów, Ostatni Krąg Wewnętrzny, Najniższy Krąg Najwyższego Kręgu (na Kirach zamyka się Krąg Wewnętrzny tworzony przez Siedmiu Bogów Najwyższego Działu [czerta 7]. Krąg Wewnętrzny tworzy Trójca: Swąt – Bóg Bogów, Dzięgle i Kirowie).


Funkcja (zakres działania):
Wszystko w kirze i przestroni oraz runie orzym – jarunnym – czyli wostocznym.
Pory, strony, kiry, runy, wity (czas i przestrzeń, rozwój),
Głębia i wsze byty rozciągnięte w porze i kirze


Postacie-wcielenia (równe miana):
German-Germeruda, Jarowit, Kukavec-Kukier.


Inne nazwania jego osoby (przydomki):
Jarowita, Kukierica, Kukavica, Kurent-Kirent, Wiosna-Wisznia, Wisznu, Wiszeń, Winszeń, Jarymąż, Oromudra, Jaromudra, Orymąż, Jarmuż, Ormuzd, Jaryman
(Aryman, Ahura Mazda).


Główność:
Dwugłowy


Główny przybytek, miejsce przebywania:
Gniazdo-Gwiazda na Skrajach Świata, u Wostocznego Skraja Dali na Wstoku, gdzie  Swąt zmieszał się z Nicą o Zoraniu świata. Jest to gwiazda Skra Wschodu – Jutra-Jutrzenka. Innym miejscem jego pobytu jest także Tum na Wzgórzach Wozgrzy na Weli


Narzędzia czarowne, atrybuty władzy:
Mietlica, Palma i Wielkie Złote Jajo.


Pomocnicy (Stworze – bogunowie):
Światłogońce, Skrowie-Skrajowie (Żar Ptaki, Kunicze) – powstały ze Wspórzy
(rozumianej jako resztki macicy Strąprzy-Wspóry lub drzazgi Wspóru Śwąta).
Pomocnikami Jaruny są Jargońce ( Jarogońce)


Inne miana Światłogońców:
Świętogońce (Świętojerki, Świętorujki, Świętojeszki, Świętostromki),
Maścińce, Żywogonie, Bożoptaki-Bożoptice, Maslenice-Maślińce


Atrybuty żywe:
Jiwa (Wierzba-Iwa) lub Jarząb, Wyklina, Wyka, i Wieniec z Kaczeńca,
jej Zwierz to Biała Krowa, ptak Sikora, i Biała Kura, Owad Mucha.


Rzeczy żywe:
Kwiat i Liść każdego drzewa i rośliny oraz Wiosna, Przesilenie Marcowe.


Kamień:


Minerał:


Maści (barwy):
Zielona


Czerty i rezy (liczby):
Czerta 6, Liczba 24


Taje (guzły) i gramoty (zapisy, sjenowity, wici):
Taja J, Gramota y


Przynależne Miesiące:
Marzec (Brzezień),
Kwiecień (Kweteń, Trawień, Łżykwiat, Mały Maj, Maik),
Maj (Wielki Kweteń, Rosień, Rosnyak, Wielki Maj)


Wieńce i ofiary:
Jarząb, Wyklina, Wyka, i Wieniec z Kaczeńca. Ofiary z kwiatów i białych kur.


Obrzędowy wypiek (potrawa, obiad – potrawa obiata):


kolovrat1


Tum Rujka-Ruji (Maji)


Tum, który przypada porze letniej to Tum Rujewita-Gaji


Lato astronomiczne rozpoczyna się w momencie przesilenia letniego i trwa do momentu równonocy jesiennej, co w przybliżeniu oznacza na półkuli północnej okres pomiędzy 21 czerwca a 23 września (czasami daty te wypadają dzień wcześniej lub dzień później, a w roku przestępnym mogą być dodatkowo cofnięte o jeden dzień). Podczas lata astronomicznego dzienna pora dnia jest dłuższa od pory nocnej, jednak z każdą kolejną dobą dnia ubywa, a nocy przybywa – Słońce wschodzi coraz później i góruje na coraz mniejszych wysokościach ponad horyzontem.

W tym okresie przypada panowanie jednemu z Kirów, Gaja-Ruji – dziecko Światowida ze Śtrąprzą (lub według kapłanów nurskich z Głębią). W Tumie Ruji jest 22 Bogów. 10 Bogów Żywiołów (w tym 5 Bogiń). 12 Bogów Mocy (w tym 7 Bogiń).


Tyny podległe Tumowi
Rajka-Rui

Bogowie Żywiołów:
1. Tyn Sporów-Grubów:
Spor, Sporza-Śrecza, Wołos, Rosza, Rada-Zboża
2. Tyn Simów:
Sim, Siemia-Matka Ziemia, Skalnik, Ziemiennik, Obiła

Bogowie Mocy:
3. Tyn Prowów:
Prowe, Czstnota, Prawdziwc, Sądza
4. Tyn Bożebogów-Ubożów:
Bożebóg, Uboża, Boda, Warza-Cica
5. Tyn Rgłów-Rogalów: 
Rgieł, Reża, Rgiełc, Żywia-Siwa


Słowo raj pochodzi ze wspólnego słowiańsko-sarmackiego lub słowiańsko-scytyjskiego okresu, w którym obie kultury przenikały się, a Słowianie czerpali pojęcia związane z wiarą z zasobów plemion będących przodkami dzisiejszych ludów indo-irańskich. Oznacza ono w języku irańskim nie tylko miejsce bytowania zmarłych, ale i las. W gwarach języka polskiego i języku serbskim istnieje słowo rajec w znaczeniu – las. Wyraz raj nawiązuje do pojęcia mnożności – raić, narajać, ruić, roić, rojny, ruja, ruń. Była to kraina obfitości i wieczystego żywota -rująca życie. Te same znaczenia są zawarte w pojęciu Rajca i Wyraju, skąd wyrajają się ptaki i dusze przechodzące do jedności z Bogiem Bogów – Światłem Świata. Warto zwrócić uwagę na magiczny aspekt tego pojęcia w odniesieniu do słowiańskiego określenia świeżości, młodości, siły i nowego życia – jar, jary. Podobnie jak w wypadku pary Wesel –Weles i tutaj zachodzi identyczna odwrotność raj – jar, widoczna również w parze Ruja-Jaruna.

Również nazwa żyta (reż, roż, raża, irża, orża, rugias, rugys, która współcześnie przeszła u Słowian na określenie ryżu, a w języku polskim ocalała w gwarach i ogólnej nazwie rżyska – ścierniska (po ściętym życie) i słowie rżnąć – ciąć, ścinać, dawniej: kosić żyto) ma pochodzić od wspólnych przodków Słowian i Istów (Bałtów). Początkowo nazwa ta była imieniem rolniczych bogów Rgła, Reży, Rogala (Wołosa) i Rgiełca, Rui-Rajka (Rujewita), uosobionych wcieleń ziarna 1 sporu.

Od rdzenia rug, rog = roż (przechodzącego w roh, roj – rojny, ruja, roić – ruić, runić – rana) pochodzi między innymi nazwa plemienia Rugianie-Rujanie i nazwa Świętej Wyspy Słowian Rugii-Rui, zwanej też Ranąd, która to nazwa nie bez powodu nawiązuje do określenia najbliższej Bogu Bogów Nawi Welańskiej – Raju.

kolovrat1


Tum Gaji-Rujewita


 Przynależność:
Twer Swąta, Trzem Białobogi, Tum Rui


Pochodzenie:
Kirowie są dziećmi Swąta i Wspóry-Strąprzy lub Swąta i Głąbi-Powłoki


Ród:
Kirowie (Godowie, Godagowie), Strąprzyce, Kunicze.


Członkowie rodziny:
Światłogońce


Członkowie rodu:
Ruja-Rajek, Jesza-Yesse, Kostroma-Kolada, Jaruna-Jaryło


 Zajmowany krąg:
Trzeci Krąg Najwyższego Kręgu, Krąg Stronporów, Ostatni Krąg Wewnętrzny, Najniższy Krąg Najwyższego Kręgu (na Kirach zamyka się Krąg Wewnętrzny tworzony przez Siedmiu Bogów Najwyższego Działu [czerta 7]. Krąg Wewnętrzny tworzy Trójca: Swąt – Bóg Bogów, Dzięgle i Kirowie).


Funkcja (zakres działania):
Wszystko w kirze i przestroni oraz runie rujnym – jużnym (południowym). pory, strony, kiry, runy, wity (czas i przestrzeń, rozwój), Głębia i wsze byty rozciągnięte w porze i kirze.


Postacie-wcielenia (równe miana):
Gaik-Gajek, Rujewit-Rajek, Maik-Maja, Rujek


Inne nazwania jego osoby (przydomki):
Gaja, Rinvit


Główność:
Dwugłowy


Główny przybytek, miejsce przebywania:
Gniazdo-Gwiazda na Skrajach Świata, na Jugu Głębi (Nieba Głębokiego),  u Jużnego Skraja Dali gdzie nastaje światło najwyższe Światło Południa. To gwiazda Skra Południa. Innym miejscem jego pobytu jest także Tum na Wzgórzach Wozgrzy na Weli.


Narzędzia czarowne, atrybuty władzy:
Izwit (Grono), Wiecha, Złote Jabłko.


Pomocnicy (Stworze – bogunowie):
Światłogońce, Skrowie-Skrajowie (Żar Ptaki, Kunicze) – powstały ze Wspórzy (rozumianej jako resztki macicy Strąprzy-Wspóry lub drzazgi Wspóru Śwąta). Pomocnikami Gaja są Rujgońce ( Rujogońce)


Inne miana Światłogońców:
Świętogońce (Świętojerki, Świętorujki, Świętojeszki, Świętostromki), Maścińce, Żywogonie, Bożoptaki-Bożoptice, Maslenice-Maślińce


Atrybuty żywe:
Jarząb albo Jawor, Rdest, Malina, Lilia, Biały Byk, Ptak Dudek, i Biały Kogut, Owad Pszczoła

Atrybuty rzeczowe:
Przesilenie Czerwcowe i Lato, a także Owoc każdego drzewa i rośliny oraz wszelkie owoce


Rzeczy żywe:
Kwiat i Liść każdego drzewa i rośliny oraz Wiosna, Przesilenie Marcowe


Kamień:


Minerał:


Maści (barwy):
Żółta


Czerty i rezy (liczby):
Czterta 4, Reza 22


Taje (guzły) i gramoty (zapisy, sjenowity, wici):
Taja G, gramota e


Przynależne Miesiące:
Czerwiec (Czerweń, Kreseń, Kraśnik, Izok),
Lipiec (Lipień, Groznik ),
Sierpień (Zarzew, Zarew)


Wieńce i ofiary:
Rdest, Lilia, wszelkie owoce i biały kogut, miód, miód pitny.


Obrzędowy wypiek (potrawa, obiad – potrawa obiata):
Miodownik


kolovrat1


Tum Jesze-Yesse


Tum, który przypada jesieni to Tum Jesza-Yesse


Jesień astronomiczna rozpoczyna się w momencie równonocy jesiennej i trwa do momentu przesilenia zimowego, co w przybliżeniu oznacza na półkuli północnej okres pomiędzy 23 września a 22 grudnia (czasami daty te wypadają dzień wcześniej lub dzień później, a w roku przestępnym mogą być dodatkowo cofnięte o jeden dzień). Podczas jesieni astronomicznej dzienna pora dnia jest krótsza od pory nocnej, a ponadto z każdą kolejną dobą dnia ubywa, a nocy przybywa.

W tym okresie przypada panowanie jednemu z Kirów, Jesze-Jesza – dziecko Światowida ze Śtrąprzą (lub według kapłanów nurskich z Głębią). W Tumie Jesze jest 22 Bogów. 10 Bogów Żywiołów – 6 Bogów Żywiołów i 4 Boginie Żywiołów. 12 Bogów Mocy – 5 Bogów Mocy i 7 Bogiń Mocy.


Tyny podległe Tumowi
Jesze-Yessa

Bogowie Żywiołów:
1. Tyn Runów
Perun, Perperuna, Perunic, Turupid-Ciosno, Łysk-Ysk-Porenut
2. Tyn Warów (Żgwiów)
Swaróg, Swara, Swarożyc, Denga, Watra

Bogowie Mocy:
3. Tyn Ładów:
Łado, Łada, Ładziw-Diw, Gogołada
4. Tyn Chorsów:
Chors, Chorsina, Chorsawa, Chorsiniec (Księżyc)
5. Tyn Rodów:
Rod, Rodżana, Rada-Rodzica, Rudź


Znaczenie mian i imion oraz przydomków, i ważniejsze pojęcia wywodzone z jego miana:Kir (kirunek) – kierunek, kształt, Strona i Pora, czyli cztery rodzaje przestrzenno-czasowego ułożenia Świata, bądź cztery Tworzystości-Tendencje Świata.

Kirowie (czyli Stronporowie albo inaczej Godowie) – grupa bogów Drugiego Działu władających czasem, kształtem, kierunkami i przestrzenią (przestronią). Ich władanie, na przykład porami roku, polega nie tylko na panowaniu nad czasem (kir-czas) i przestrzenią (kir-strona) tego okresu roku, lecz i na nadawaniu określonej porze odpowiedniego kiru-kształtu, to jest wyglądu, a także kiru-kierunku (runu) – tego, ku czemu zmierza (runi się, porusza) w przekształceniach dana rzecz i kiru-witu – rodzaju.

Także kir – śmiertelny welon, tkanina żałobna, którą okrywano wszystkie przedmioty w domu zmarłego. Całun – barwy białej – okrywający samo ciało zmarłego jest specjalnym rodzajem owego kiru. Jeszcze w XVI wieku kirem nazywano każdą bogatą tkaninę, także rodzaj szuby futrzanej, zwłaszcza w kolorze białym bądź czerwonym. Z czasem nazwa przeszła na tkaniny gatunku pośledniego o czarnej barwie.

Także kirem nazywa się jedna z Trzech Materii Świata tworząca z pozostałymi Materię Materii – Baję oraz na niej Wzór – Obraz Wszego Istnienia, Każdego Wydarzenia przez całą Wieczność, od Początku do Końca Wszego Świata.

God. Kapłani z uroczyska Kostromy nad Wielką Rzwą (Wołgą Rwą) mówią nawet, że miano Godów bierze się nie tylko z ich godności, opieki nad porami całego roku-godu i w ogóle nad godzinami-chwilami czasu, ale od ich działania jako łagodzących spory i godzących zwaśnionych.

Daw-dag. Godowie – czyli God–dawowie, God-dagowie – dawcy godu-roku, godności, ale i jaśniejący, pałający, świecący, boscy. Daw – pochodzi od indoeuropejskiego dou – dawać, dawca, jak i wiąże się z dag – palić się, jaśnieć. Związek między dawać a dews (deus) – udzielca, bóg, dawca, jest oczywisty. Człon ten idealnie nadawał się na potrójny symbol, ponieważ zawarł w sobie aż trzy znaczenia: daw-dew – bóg (diews, deus), dawać – darować, darzyć oraz dag – płonąć, jaśnieć..


kolovrat1


Tum Jesza-Yesse

 Przynależność:
Twer Swąta, Trzem Czarnogłowa, Tum Jeszy


Pochodzenie:
Kirowie są dziećmi Swąta i Wspóry-Strąprzy lub Swąta i Głąbi-Powłoki


Ród:
Kirowie (Godowie,Godagowie), Strąprzyce, Kunicze


Członkowie rodziny:
Światłogońce


Członkowie rodu:
Jesza-Yesse, Kostroma-Kolada, Jaruna-Jaryło, Ruja-Rajek


 Zajmowany krąg:
Trzeci Krąg Najwyższego Kręgu, Krąg Stronporów, Ostatni Krąg Wewnętrzny, Najniższy Krąg Najwyższego Kręgu (na Kirach zamyka się Krąg Wewnętrzny tworzony przez Siedmiu Bogów Najwyższego Działu [czerta 7]. Krąg Wewnętrzny tworzy Trójca: Swąt – Bóg Bogów, Dzięgle i Kirowie).


Funkcja (zakres działania):
Pory, strony, kiry, runy, wity (czas i przestrzeń, rozwój), Głębia i wsze byty rozciągnięte w porze i kirze.


Postacie-wcielenia (równe miana):
Tausień-Tusień (Tauseń), Jeseń-Jasza, Porewit, Usień-Owsień


Inne nazwania jego-jej osoby (przydomki):
Jesowit, Jesjenowij-Sjenowijta, Jasień-Jasa, Jasny Pan-Jasion, Jasnoboga-Jasnowit, Jaseł-Jasła, Jasełek-Jasełka, Jesień-Isień, Isseń-Issa, Jesse-Jessa, Yassy-Jesza, Pan Istu, Pan Jaśni, Jostypan, Jasna Pani, Jaśń-Jasnota, Jaśń Ślący, Pan Owsiany, Ham, Hammon, Czerwony Boh, Czerwonobóg, Czerwony Pan.


Główność:
Dwugłowy


Główny przybytek, miejsce przebywania:
Gniazdo-Gwiazda na Skrajach Świata, na zapadzie Nieba Głębokiego u Zachodnich u Wrót Dali – Dwór Zożar – tam gdzie rodzi się Noc i umiera dzień. To gwiazda Skra Zachodu – Wieczerka. Bywa też w Tumie na Wzgórzach Wozgrzy na Weli.


Narzędzia czarowne, atrybuty władzy:
Wieniec, Kołacz i Snop.


Pomocnicy (Stworze – bogunowie):
Światłogońce, Skrowie-Skrajowie (Żar Ptaki, Kunicze) – powstały ze Wspórzy (rozumianej jako resztki macicy Strąprzy-Wspóry lub drzazgi Wspóru Śwąta). Pomocnikami Jeszy są Jeszgońce (Jeszogońce).

Inne miana Światłogońców:
Świętogońce (Świętojerki, Świętorujki, Świętojeszki, Świętostromki), Maścińce, Żywogonie, Bożoptaki-Bożoptice, Maslenice-Maślińce


Atrybuty żywe:
Drzewo Jesion lub Jawor, Roślina Uczep, Grzyby – szczególnie Borowiki – grzyby prawdziwe, Czyżyk, Czarny Kogut, Czarny Byk i Osa


Atrybuty rzeczowe:
Przesilenie Wrześniowe, pora Jesień, korzenie wszelkich Drzew i Roślin


Niwa (symbol):
Zapadnia na Wozhorzu, zarzynek


Kamień:


Minerał:


Maści (barwy):
Czerwona


Czerty i rezy (liczby):
Czerta 5, Liczba 23


Taje (guzły) i gramoty (zapisy, sjenowity, wici):
Taja I, Gramota u


Przynależne Miesiące:
Wrzesień
Październik
Listopad


Wieńce i ofiary:
Wieniec z Urzetu.


Obrzędowy wypiek (potrawa, obiad – potrawa obiata):
Kołacz dożynkowy (dożeniec)


kolovrat1


Tum Kostromy


Tum, który przypada zimie to Tum Kostromy-Kostruba


Zima astronomiczna rozpoczyna się w momencie przesilenia zimowego i trwa do momentu równonocy wiosennej, co w przybliżeniu oznacza na półkuli północnej okres pomiędzy 22 grudnia a 21 marca (czasami daty te wypadają dzień wcześniej lub dzień później, a w roku przestępnym mogą być dodatkowo cofnięte o jeden dzień). Podczas zimy astronomicznej dzienna pora dnia jest krótsza od pory nocnej, jednak z każdą kolejną dobą dnia przybywa, a nocy ubywa. W tym okresie przypada panowanie jednemu z Kirów, Kostromie – dziecko Światowida ze Śtrąprzą (lub według kapłanów nurskich z Głębią). W Tumie Kostromy jest 22 Bogów. 10 Bogów Żywiołów (3 Boginie), 12 Bogów Mocy-Mogtów (6 Bogiń).


Tyny podległe Tumowi
Kostromy-Kostruba

Bogowie Żywiołów:
1. Tyn Dażbogów:
Dażbóg, Daboga, Płon-Netnik, Zorza, Bożyc-Bodnyjak
2. Tyn Strzybogów:
Strzybóg, Stryja, Pogwizd, Poświst, Dyj-Poświściel


Bogowie Mocy:
3. Tyn Podagów-Weniów:
Podag, Pogoda, Podagżyk, Osidła
4. Tyn Morów:
Mor, Marzanna, Zmora, Chorzyca
5. Tyn Welesów-Nawiów:
Weles, Nyja, Lelij, Polel-Sowica


Kostroma-Kolada-Kostrub. Jeden z dwugłowych bogów stron i pór – Kirów. Włada runem siewiernym, co oznacza, że głównym jego dziełem jest hamowanie życiowych soków i wszelkich oddziaływań, zestalanie, skamienianie, zeskorupianie doprowadzanie do stanu zamarcia i bezruchu. Jako prawią tak jest – każdy z Kirów dwie ma głównie, dwa oblicza bardzo różne, a z nimi dwa odmienne serca. Tak samo Kostroma, jako inni Kirowie, ma oblicze męskie i żeńskie, twarz młodą i starą, serce szybkie i wolne. Jednakowoż niezależnie czy pod postacią młodej Maslanicy, babskiej Kostrubonki, męskiego Kostruba, ostrego Kraczuna, łagodnej Kolady zawsze jest ówże Kir kierem morzącym. Kto by pomyślał, że nic dobrego być nie może w takim runie ten się myli ponieważ to dzięki owemu runowi krew przestaje płynąć z rany a ona sama zestrupia się i goi. Dzięki niemu wody przestają płynąć dając spoczynek Ziemi, ogień przestaje płonąć, gaśnie światło dnia, na zmęczonych przychodzi sen, a na chorych sen wieczny.


kolovrat1


Tum Kostromy


Przynależność:
Twer Swąta, Trzem Czarnogłowa, Tum Kostromy


Pochodzenie:
Kirowie są dziećmi Swąta i Wspóry-Strąprzy lub Swąta i Głąbi-Powłoki


Ród:
Kirowie (Godowie,Godagowie), Strąprzyce, Kunicze


Członkowie rodu:
Kostroma-Kolada, Jaruna-Jaryło, Ruja-Rajek, Jesza-Yesse.


 Zajmowany krąg:
Trzeci Krąg Najwyższego Kręgu, Krąg Stronporów, Ostatni Krąg Wewnętrzny, Najniższy Krąg Najwyższego Kręgu (na Kirach zamyka się Krąg Wewnętrzny tworzony przez Siedmiu Bogów Najwyższego Działu [czerta 7]. Krąg Wewnętrzny tworzy Trójca: Swąt – Bóg Bogów, Dzięgle i Kirowie).


Funkcja (zakres działania):
Wszystko w kirze i przestroni. Pory, strony, kiry, runy, wity (czas i przestrzeń, rozwój), Głębia i wsze byty rozciągnięte w porze i kirze


Postacie-wcielenia (równe miana):
Kolada, Maslenica, Kraczun, Pizmar


Inne nazwania jego osoby (przydomki):
Ostroma, Kostrubonko, Kostrub, Kolęda, Kulada-Kolja, Kalja-Skalja, Kulęda, Pizmarz, Pizamar, Chołda-Chłoda, Wielkomarza, Mara Mar (Marmara, Marmarza), Zima-Zimoć, Sima Mata (Zimna Mać, Mać Zimna), Simata-Simya-Siwya, Śijwa-Śijma, Sijama, Siwiera-Siewierz, Zimna Pani, Simawąta, Simawata-Himawata, Ozim-Ozimina.


Główność:
Dwugłowy


Główny przybytek, miejsce przebywania:
Gniazdo-Gwiazda na Skrajach Świata, na Siewierzy Głąbi u Siewiernych Wrót Skłonu Nieba Dalekiego zwanego Skonem Dali. Tam, gdzie największa Ciemń, Czerń, Cień i Cisza, gdzie Północek, gdzie opodal znajduje się Brama Bram wiodąca w Pierwnicę. Ta gwiazda zwie się Skrą Północy lub Skrą Siewierzy. Innym miejscem jego pobytu jest także Tum na Wzgórzach Wozgrzy na Weli


Niwa (symbol):
Niwa Siewierna, Lód


Narzędzia czarowne, atrybuty władzy:
Rózga, Czechół i Jemioła


Pomocnicy (Stworze – bogunowie):
Światłogońce, Skrowie-Skrajowie (Żar Ptaki, Kunicze) – powstały ze Wspórzy (rozumianej jako resztki macicy Strąprzy-Wspóry lub drzazgi Wspóru Śwąta). Pomocnikami Kostromy są Kostrogońce (Ostrogońce)


Atrybuty żywe:
Jodła, Roślina Ostrzeń,  Zioło Ostróżka, Czarna Krowa,
Ptak Gil i Czarna Kura,  Owad Ćma


Rzeczy żywe:


Atrybuty rzeczowe:
przynależą mu Gałęzie wszystkich Drzew i Roślin, Przesilenie Grudniowe


Kamień:


Minerał:


Maści (barwy):
Szara (Biała)


Czerty i rezy (liczby):
Czerta 3, Liczba 21


Taje (guzły) i gramoty (zapisy, sjenowity, wici):
Taja O, Gramota o


Przynależne Miesiące:
Grudzień
Styczeń
Luty


Wieńce i ofiary:
Wieniec z Owsa


Obrzędowy wypiek (potrawa, obiad – potrawa obiata):
Baba-Droga (Drożdżówa), Bogen-Bochen, Bohacz


kolovrat1


Źródło – oryginał artykułu: Czesław Białczyński

Polecane księgi o mitologi Słowian, Istów i Skołotów:
„Księga Tura” i „Księga Ruty”


C.D.N.


11 myśli nt. „Mitologia Słowian, Istów i Skołotów

  1. Pingback: Bóstwo Jaruna-Jaryło | Wiara Przyrodzona

  2. Pingback: Zerywanie, pierwsi ludzie – mitologia słowian | Wiara Przyrodzona

  3. Pingback: Bóstwo Gaj-Ruja | Wiara Przyrodzona

  4. Pingback: Społeczność słowiańska, obyczaje, obrządki – część 1 | Wiara Przyrodzona

  5. Pingback: Kim są Polacy? część 1 | Wiara Przyrodzona

  6. Przeszłość można interpretowacSŁOWIAŃSCY NORMANOWIE CZY NORMAŃSCY SŁOWIANIE
    Najstarsze wzmianki o Słowianach występują u u Herotota w V w. pne. Mówi on o Scytach oraczach utrzymujących się z uprawy roli i mających wspólne kobiety. Wymienia plemiona; Neurów, Budynów z terenów Białorusi i Polesia. Na wschód od nich mieli się znajdować Androfagowie (zjadacze ludzi), jeszcze dalej Czarnopłaszczowcy. Na północy była Kraina Wielkiej Niedźwiedzicy.
    Pliniusz Starszy 23-79 ne. wymienia; Neurów, Budynów, Androfagów, Agatyrgetów, na północ od nich był lud Hiperborejczyków, koniec ziemi, pół roku słońce, pół roku mrok, kraina szczęśliwa, nie znają kłótni ani chorób, a gdy syci są życia skaczą ze skały do morza. Grecy twierdzili, że jest to kraina mroźna, mroczna, żeby w niej przeżyć byli czarownikami, nadludźmi, nauczycielami ludzkości.
    U nich matematyki i astronomi uczył się ponoć sam Apollon i świątynię Apollona miał złożyć Hiperborejczyk Olen. Na zachód od Neurów byli Wenetowie nad Vistulą dzielącą barbarzyńską Germanię od Scytii europejskiej.
    Tacyt pisze o Wenetach – Wendach lud między Germanią a Finami. Raczej należy ich do Germanów zaliczyć bo budują domy, noszą tarcze, , lubują się w pieszych marszach i chyżości. Natomiast Sarmaci spędzają życie na wozie i na koniu.
    Dzisiejsi badacze zgadzają się, że Słowianie żyli w stanie osad rozproszonych, w organizacji plemiennej. Ich właściwa historia zaczyna się z chrześcijaństwem. Długo bytowali wśród zapadłych puszcz i bagien . Nigdy z własnej woli nie byli zdobywcami. Językowo i etnicznie należeli do Bałtów. Wyodrębnili się w połowie I tysiąclecia przed Chrystusem spychając Bałtów na północ.
    Jordanes w połowie VI w. pisze Wenetach i dzieli ich na Sklawinów zamieszkujących od północnych Karpat przez Małopolskę, Podole, Ruś Czerwoną aż do ujścia Dunaju i Antów od Dniestru po Dniepr.
    Najpierw Wenetowie byli pod rozkazami gockiego króla Hermandryka. Kiedy Hunowie pobili Gotów i Alanów – wyzwolili się. Jeszcze jego następca Winitar pobił Słowian i naczelników pomordował ale Hunowie rozbili jego wojska w 380 roku
    a Winitara zamordowali. Ci Wenetowie w 517 roku przepłynęli Dunaj i zajęli Trację
    a potem przez dziesięciolecia Bizancjum walczyło o jej odzyskanie. W 550 roku wojsko Sklawinów w liczbie 3 tys pobiło o wiele liczniejszych obrońców i zajęło Illirię i Trację, mordowali, grabili, palili. A jednak historycy uznają ich za naród oraczy, spokojny i gościnny?? U Słowian w zagadkowy sposób łączy się okrucieństwo i łagodność,zamiłowanie do mordu i wylewna gościnność, chęć do zwady i upodobanie do sielanki. Szczególnie wśród Słowian wschodnich
    i południowych. Łatwo się upijają ściskają i płaczą. Fryderyk Wielki nazywał ich Irokezami Europy zapóźnionymi w rozwoju. Tereny miedzy Odrą a Wisłą zamieszkiwali Illirowie, Celtowie, od II w. Germanowie, Słowianie od połowy V wieku. Przedtem ich siedziby były w dorzeczu górnego i środkowego Dniepru na pograniczu Białorusi i Ukrainy. Wandalowie, Wenetowie pokojowe plemiona rolników i rzemieślników(identyfikowane z Kulturą Przeworską). W wiekach V do II pne. Uczyli się od Celtów wytopu żelaza, pozyskiwania soli, posługiwania kołem garncarskim. W II w przybili ze Skandynawii na Pomorze germańscy Goci (Kultura Wielbarska). Wandalowie toczą wyniszczające walki z Gotami. Zostają wyparci
    z rodzinnych siedlisk. Odchodzą na południe. W V w. razem ze Alanami i Swebami porzucają Morawy i Węgry i przez 3 lata rabują Galię, ostatecznie zamieszkują
    w Hiszpanii. W roku 415 zdobywają duży hiszpański port Cartagenę i wiele okrętów. W 446 r opanowują kartagińską prowincję Africa.. Gejzeryk zakłada tam państwo, które przetrwa 105 lat. Flota ich opanowuje Rzym i tylko dzięki mediacji Papierza nie dochodzi do rzezi. Za to przez dwa tygodnie łupią i niszczą. Stąd w średniowieczu powstaje pojecie wandalizmu. Państwo to pokonał bizantyjski wódz Belizariusz w 533 roku. Ostatni lud który przybył do nas ze Skandynawii to germańscy Herulowie. W V w. utworzyli własne państwo na Morawach, lecz pokonali ich Longobardowie w 508 roku. Później ich niedobitki żyły na Roztoczu.
    W V w. nad Wisłą występowały osady kultury przeworskiej- wandalskiej
    i wielbarskiej-gockiej. Na Pomorzu mieszkali germańscy Bastarnowie. Bałtyk przez Wisłę i Bug łączył z południem Europy szlak wodny. Łodzie były przeciągana na palach do Dniepru, Dniestru. Szły wyprawy handlowo- łupieskie a wracały towary, skarby do kraju ojców nad Bug, Pomorze lub do mitycznej już Skandynawii.
    Na kresach wschodnich odkopano wiele śladów osad, skarbów, pochówków, kurhanów. O aktywnej działalności Waregów świadczą cmentarze w Czernichowie, Katyniu i kopce książęce podobne do tych w Krakowie Krakusa i Wandy. Krak to po skandynawsku kruk i młodzieniec. Schach to miecz, analogia do nazwy Czechy. Rusini nazywali nas Lachami, Litwini Lenkasami, Węgrzy Lengyel, Niemcy Wenetami. Od V wieku osiedla skandynawskie sąsiadują ze słowiańskimi. Duże domy z pół lepiankami. Miecze z doskonałej stali z bronią słabą. Garnki z koła z garnkami ręcznie lepionymi. Na cmentarzyskach spotykamy pochówki jedne koło drugich i częste mieszane małżeństwa. Skandynawowie organizując wyprawy często zawierali sojusze. W wyprawach uczestniczyły różne plemiona w tym często Słowianie. Na miejscu pozostawali starcy, kobiety, dzieci. Potrzebni byli ludzie do pracy w polu i rzemiośle. Stąd częste pomyłki historyków z określeniem plemion żyjących między Odrą a Wisłą. Po zwycięstwach powracano z łupami. Po klęskach leczyć rany i po nowe kobiety na żony. Następowała asymilacja. Bogaci tworzyli rody i osady. Zanikał dawny język i wierzenia. Liczebnie powoli zaczęli dominować Słowianie. Pamięć dawnych zwycięstw, zwyczajów, organizacji pomogła utworzyć państwo między Odrą a Bugiem. Najpierw było to państwo Wiślan potem Polan. Po wywędrowaniu z Pomorza ludności gocko-gepidzkiej prawą stronę Wisły zaludnili Estowie-ludność bałtycka, lewą od VI wieku Słowianie. Ale dalej na Wolinie według Ibn Jakuba istniała; Wineta – Julin – Jomsborg, miasto z 12 bramami, centrum łupiesko handlowe Wikingów. Zarazem wielo – narodowościowa republika, którą Adam z Bremy nazywa największym miastem Europy. Odkryto też skandynawskie porty w zatoce Puckiej i koło Elbląga datowane na VIII – X wiek. Kroniki opisują duży port w pobliżu Wisły Truso, złupiony w X wieku, który słabo działał jeszcze
    w XI wieku.
    W 859 roku Wikingowie ( w tym czasie to określenie wiking oznacza rozbój, ale też zawód), na wschodzie nazywani Waregami od słowiańskich plemion; Słowienów i Krywiczów znad Dniepru i Dźwiny ściągali daninę. W 859 roku ludzie ci wygnali Waregów za morze. Ale zaczęły się kłótnie i wojny. I posłali po Waregów z plemienia Rusi aby ci nimi rządzili. I ci zasiedli w Nowgorod – Ruryk i Izborsk a rok później zdobyli gród Kija, Kijów i to były najważniejsze ośrodki władzy. Podobnie państwo było tworzone przez Samona na Morawach i przez Bułgarów w Tracji. Cenzura stalinowska w Rosji i polska po powstaniu państwa polskiego tępiła wszelkie wzmianki o germańskim pochodzeniu naszej państwowości. Jednak takie poglądy głosił w XIX wieku prof. Szajnocha, Pstrokoński a w okresie międzywojennym Antoniewicz i Wojciechowski. W Polsce dowodem na to ma być akt oddania Gniezna we władanie Watykanu, zaczynający sie od słów „Dagome iudex”. Dagome to imię Dagobert lub skandynawskie Dagr. Iudex to sędzia . Tak w Bizancjum czy Rzymie tytułowano królów lub większych książąt słowiańskich. Dagome mogło być pierwszym skandynawskim imieniem Mieszka, który po chrzcie przybrał imię zrozumiałe dla miejscowej ludności. . Tworzenie się Polski nie przebiegało pokojowo. Jak w tamtych czasach podbijano inne ziemie ogniem i mieczem. Świadczą o tym datowane na ten okres pogorzeliska małych grodów na terenie Śląska, zachodniej Małopolski, na granicach Pomorza i Mazowsza. Na ich miejsce powstawały najczęściej duże strażnicze grody obsadzane najczęściej przez zaciężne załogi skandynawskie. Świadczą o tym groby i cmentarze komorowe z kamienia. Zmarłych wyposażano w broń, ozdoby, odzież pochodzenia skandynawskiego. Działo się to pomimo chrztu i zwalczania przez kościół wkładanie czegokolwiek do grobów i chowania ludzi w niepoświęconej ziemi. Kobietami tych wojowników najczęściej były słowianki. Wyposażenie grobów było słowiańskie a ozdoby różnego pochodzenia. Najbardziej znane mieszane cmentarzyska to Ostrów Lednicki, Lutomiersk, okolice Torunia, granice Mazowsza i Polesia, datowanie X-XIII wiek. Córka Mieszka pierwotnie nosiła imiona Sygryda i Storrada w Polsce znana jako Świętosława. Żona króla Szwecji, potem Dani. Matka Kanuta Wielkiego zdobywcy Anglii. Według Szajnochy twórcami pierwszego ośrodka politycznego
    w Wielkopolsce nad Gopłem i Lednicą byli normańscy wygnańcy i uciekinierzy ze zniszczonego Truso. Towarzysz to lach lub lag. Banita- wygnaniec to utlag – utlach. To właśnie Leszkowie,Lestkopwie, Lednici i król Popiel był ostatnim Lechitą – Lachem. Zjadły go myszy w zemście za otrutych stryjów. Tak zemścili się mieszkańcy Pomorza – mysingowie czyli myszaki, czyli korsarze normańscy. Potem zajmowali się handlem i handlem niewolnikami, których zdobywali siłą albo kupowali od naczelników słowiańskich plemion. Nad Lednicą w słynnej pierwszej siedzibie Mieszka wyłowiono z jeziora i wykopano setki mieczy, hełmów, skarbów
    i ozdób kobiecych. Miecze w większości były skandynawskie,większe, lepsze
    z mocniejszej stali niż produkowane przez innych. Natomiast wyposażenie liturgiczne było głównie pochodzenia bizantyjskiego?? Po śmierci Mieszka I
    w rocznikach kościoła niemieckiego odnotowano „zmarł Mieszko król Wandalów”.
    A na zniszczonym nagrobku Bolesława Chrobrego miał być ponoć napis nazywający go „królem Gotów i Polaków”. W wiekach IX – XI „wiking” uprawiali Słowianie, Prusowie i inne nacje. Można tez zastanawiać się nad Światowidem. Występuje u Słowian Połabskich, na Pomorzu, na szlakach Waregów na Litwie i Ukrainie natomiast raczej nie spotykano go w Polsce południowej, ani u Słowian przed przybyciem nad Odrę i Wisłę. Czy budowa świątyń i rzeźbieni bogowie nie są raczej tradycją skandynawską. I czy tak interpretowana historia przynosi nam ujmę?
    Zainteresowanym polecam książkę „Słowiańska moc” Zdzisława Skroka.

    Liked by 2 people

  7. Przeszłość można interpretować różnie. Raz mówicie o Słowianach i przypisujecie im podboje Wikingów. Czy raczej nie uznać, że nasze kultury i narody uległy połączeniu i historia powinna być traktowana jako wspólna. A jeśli chodzi o bogów słowiańskich to odsyłam do ; Niederlego, Podkańskiego, Łowmiańskiego, Moszyńskiego, Briicknera, Thietmara. Twierdzą oni wspólnie, że o bogach Polaków nie wiemy praktycznie nic. Pewną wiedzę mamy o plemionach rusinów. Dzięki kronikarzom niemieckim możemy sporo przeczytać o plemionach połabskich Wieletów, Obodrzytów, Ranów, Wolinian. Ale o naszych polskich bogach nie pisano praktyczne nic..-…

    Lubię

  8. Fajnie byłoby zrobić drzewo genealogicznie słowiańskich Bogów w programach genealogicznych dostępnych na necie bezpłatnie. Byłoby bardziej przejrzyście. Jest tam miejsce również na zdjęcia,i artykuły, dyskusje. Warto spróbować.

    Liked by 1 osoba

  9. Pingback: Cywilizacja Słowiańska | Wiara Przyrodzona

  10. Pingback: Chrześcijaństwo jest tworem żydowskim – komentarz | Wiara Przyrodzona

  11. Pingback: Słowianie dumna Aryjsko-Słowiańska Święta Biała Raso co z wami przebudźcie się chcą was koczownicy Chazarscy podstępnie wymordować | Słowianie - Wiara Przyrodzona

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s