Krainy, Miejsca, Ludy Królestwa SiS (Słowian Istów Skołotów)

sibir-syberia-siewierz

Syberia, czyli Siewierz

Ziemice Królestwa Sis. z Taji 23. Ziemice Królestwa Sis ciągną się przez całą rozległą Wąd-Ląd-Maz-Stydę. Ten wielki ląd nazywany jest, zależnie od wymowności danego ludu i plemienia: Wondlondstydą, Ątlątmazydą, Wądlądstydą, Otlontydą, Ątlądstyką, Atlondwstydą lub Atlątydą, Wodlontydą i Atlandytą.

Kto by go jak nie zwał, to jest to po prostu, królestwo Skołotów, Istów i Słowian – Królestwo Sis, Wielka Skołotia. Jest to też Królestwo Słońca – Swarożyca i jego Wiana, czyli potomstwa Bogów Światła, Ognia i Nieba – zwanych Dawami (Dażbogami): Soło-Wiana (Sołowene, Słowiene), Soko-Łotów (Skołodewiana, Sokodana, Sokdawa), Wene-Dewa (Wędodewia, Wenedawa).

Jej obszar jest niezmierzony, a ciągnie się od Wostocznego Królestwa Wądów-Wodów, gdzie wstaje Swarożyc-Słońce, do Zapadniego Królestwa Wodów, gdzie się Sułarożicz-Swonce zapada i spać w Wody kładzie. Jest to więc Ląd od Wód Wądów do Wód Wądów się ciągnący – Wądlądstyk, Wądlądstyda.

Za tymi morzami nachodzi się już Wela. Po zapadniej stronie rozkładają się Przedwela-Zaświaty, z ich Nawią Rajem i welne Niwy Jeszy. Po wschodniej leżą Niwy Jaruny na Płaskowyżu Weli oraz Zaświaty-Przedwela w jej Dolinie, z Nawią Założy i Bujanem Ostrów, skąd przychodzą dusze, na świat ziemski.


Źródło oryginalnego artykułu



symbol-slowianskiWądlądmaztyda-Wądlądstyk sięga sobą także Morza Południowego, które graniczy z inną Nawią Przedwelańską – Piekłem. Tam kipi ogniem, u Wrót Weli, Głowa Wodognia rzucona w wody przez gniewnego Urwę i strzeżona przez Kiejkaję (Kiedykudaję).

Wreszcie od północy, sięga ów Wądlądstyk Krainy Lodu, Morza Lodowego – wiecznie skutego zmarzliną i okrytego śniegiem, martwego, cichego jak śmierć. Jest tam na końcu Kraina Wiecznego Snu, czyli Ziemia Morów i Kraina Królowej Śniegu, stanowiąca przedproże Nawi Otchłani i Ciszy.

Za tymi wszystkimi Przedwelami- Nawiami jest już tylko Wela ze swoimi Niwami i Niebo.


bajkał 116109667211531_img_2080a


Bajkał


Ziemica Ludu Budynów

Ziemie Królestwa Sis nad środkowym biegiem Danapru, całym korytem Bohu i środkowym oraz dolnym Danastrem, wzdłuż prawobrzeżnych dopływów dolnej Prypeci i prawych dopływów Danastru, od brzegu Morza Czarnego aż po sam schodzący w dół łuk Gór Harów, od czasów Siedmiu Kruków zajmowały liczne plemiona Ludu Budynów.

Ziemice Budynów są równinne, porosłe obficie trawą i dobrze nawodnione. Sprzyjało to z dawien dawna zarówno pasterzom bydła i kóz, wywodzącym się głównie spośród Sporów i Turskołotów, pasterzom koni, którymi przeważnie byli Sękołowie, jak i uprawianiu przez Orów, Rosiów-Polan i Lędzionów z plemienia Kałużan, żyznej ziemi, obficie rodzącej liczne zboża, proso, grykę, groch, soczewicę, chmiel, winorośl, owoce, buraki i inne jarzyny oraz przyprawy.


SS UKr 1511451


W zachodnich ziemicach Ludu Budynów, okrytych gęsto lasami występują rozliczne jeziora i moczary porośnięte trzciną, obfitujące w smaczną rybę, wydry i bobry[i]. Tu graniczyli oni z Nurami, którzy byli w części mieszkańcami nizinnych lasów i nadrzecznych błot, a w części ludem górskim, obsiadającym wszystkie stoki i kotliny Gór Harów, Tartarów, Beskidów, Gór Biesów i Pieniny.

Ziemię Budynów zamieszkiwali, w borach, ramionach rzek, na stepie-uchorzu i u ujścia rzek do Morza Ciemnego, liczni potomkowie Skołotów Kołaka, i plemiona Słowian, których tu wszystkich z braku miejsca, a czasami też ułomności pamięci ludzkiej i braku zapisów mądrych ksiąg, nie wymienimy. Wspomnimy tylko o tych, o których pamięć się zachowała, choć być może inne, które w całości poświęciły swoją krew chwale tej ziemi, bardziej byłyby godne zapamiętania.

Niech niewymienieni z mian  i imion nasi przodkowie wybaczą nam te ułomności, a każdy z czytających te słowa niech powiesi proszalne bajorki na gałęziach zapisów i zapali ku ich pamięci światła, złoży żertwę kwietną z kwiatów nieśmiertelnych oraz ze świętych pokarmów boskich, a też niech wzniesie ku bogom dymy kadzideł i modły, o ich wieczyste szczęśliwe bytowanie w Wyraju.


SS pwysep kumoryjski Ukraina


Półwysep Kumoryjski (Krym)


Żyły tu głównie plemiona budynowskie takie, jak Bodowie, Bytowie, Bytyńcy, Budowie, Bodnyjacy, Rosiowie, Oracze, Gieroje (zwani przez Romajów Gerrami, czyli Wielcy, albo Biali Rusowie), Uglicze-Kącianie, Wągrowie (Wagry, Uhorzanie), Tywercy, Kałużanie-Kalipyndowie, Kałużanie-Kaliszowie, czy Gleniowie. Ale były też inne plemiona, jak burowscy z korzeni Turowie, skołockie plemiona Sporów, Halanów, Hakościrów, Mężogątów – Mężynów (Manimów), Rusomężów (Rosomonów), Raksohalanów (Roksolanów) i skołocko-budynowskie – Skirów – nazywanych też Skraińcami, lub Skrzyńcami, albo Skrytami-Skortami; – Ogrów (Ugrów, Węgrów); budynowsko-skołocko-dachskie – Sokołów i Sękołów; czy czysto dawskie – jak plemiona Chatów-Dachów, Odrysów, Dawów, Draków-Odraków i Chatów-Gatów.

Żyli tutaj Sklawinowie zwani inaczej Sokołowinedami i Turskołoci plemię bursko-skołockie, które zamieszkało potem na Półwyspie Kumoryjskim (Krymie), w Turydze. Byli też zmieszani z Romajami wędyjscy Gąci, plemiona czysto wędyjskie jak Wątowie Nadciemnomorscy i wędyjsko-nurskie jak Siedem Rodów, którzy przywędrowali znad Bołotyku i od Gór Harów i osiedli nad brzegami Morza Ciemnego. Budowali tu domostwa i uprawiali rolę lęgijsko-skołoccy Pralęgowie-Lędzionie, którzy nim odeszli na północny-zachód i południe Małej Mazji dali wraz z Oraczami początek plemieniu Polan Kyja. Był jednak czas, że żyli tu także Kiełtowie Marchomira i Ibora, czyli Kumorowie.


SS ajpetri14_5fa511b24e


Góry Kumora


Wiele ważnych plemion Budynowskich, jak choćby Bytyńcy, czy Kalipyndowie już na początku poszło z Dachami i Mazonkami na południe do Małej Mazji, Syrego Kraju, na podbój Melkomediru i Windii i tam zostali, a potem rozpłynęli się pośród Medirów, Persów, Romajów, Czarnych Windów i innych plemion. Bytyńcy stworzyli kraj Bytynię wspólnie z Gątami i Mazonkami, Orowie Oroję, Kalipyndowie z Dachami – Kąpodachię, a inni jeszcze inne kraje.

Na koniec po nich wszystkich zjawili się tu w Nowych Wiekach także na wpół wędyjsko-skołoccy wpół kiełtyjscy Kątyni zmieszani ze skańskimi wikingami z Północy. Wreszcie zamieszkali tu i bitni, a wywodzący się od Kruków – ale też i z plemion skańskich, zmieszani wtórnie w znacznym stopniu z Wędami i Lęgami – Goci Ostroiła (Ostrogoci) i Goci Wizymierza (Wizygoci).


SS nowyswiat31_5ad0c98e28


Brzeg Morza Czarnego


W pewnym momencie swoich dziejów, pod koniec życia Kraka Nura, około 100 roku Nowej Koliby, Ziemica Budynowska złączyła się z Ziemicą Nurów w nierozerwalną jedność, a Lud Budynowski w swych licznych szczepach i plemionach zlał się z Ludem Nurów i w miejsce dwóch Ziemic Królestwa Sis – Budynowii i Nurii powstała jedna wielka, wylewająca się swym ogromem na południe i napierająca na wszystkie Ziemice Romajów tych z Rzymu-Romy i tych z Carogrodu, Kraina Nuruska – Wielka Nurusja. Tak powstał Lud Nuruski, czyli w jedność złączone ludy: Nurski (po Kraku Nurze) i Ruski (po Kyju Budzie-Budynie Rusym) – nie różniące się ni obyczajem, ni prawem, ni wiarą, ni pamięcią Starowieku, ani językiem, a wodzone zawsze razem przez tych samych wodzów.


Zachód pod Światogorskiem img10234


Stepy Skrajinskie pod Świętogorskiem


Lęgia i Wędia

Lęgię tworzyło wiele plemion, poczynając od Brodów i Boran słowiańskich[ii], poprzez Lędzionów, Lęchów  czyli Lęgów Królewskich – zwanych też Pralędami albo Pralęgami, Lądów, Goplan (Golepolanów), Ślęgów, Łęczycan, Golęszyców, Łużyczan, Kaliszan (Kałużyców – tych samych co przyszli tu z Bydynowii), Kujawów, Mszczan-Kotyszków (Kociewian), Sieradzan (Wiercanów), Głupczycan (Głupigołów, Łupigłowów), Kotynów o kiełtyjskich korzeniach, Dagonów z królewskich Skołotów i Dawów, nurskiego pochodzenia Karkonyszów (Krakonysów, Krukoniosów), aż do skańsko-słowiańskich Słewów i Kładów. Na początku zamieszkiwały też Lęgię plemiona dawiańskie czyli dachijskie i gątyjskie takie jak Dachowie, Drakowie, Odrysowie, Karpowie[iii], Wołochowie, Gąci, Dawowie i inni.


ss slask 2742741197664665s2


Ślęgia


Potem w Nowych Wiekach zjawili się i zamieszkali przejściowo Lęgię także Gąci z Wędów i całkiem skańscy Silingowie, Markomanowie, Hermundurowie i Semnoni. Żyli tu także powracający z dalekich północnych wypraw, wikingowie i chąśnicy z plemienia Wądów Dalów, którzy mimo, iż kiedyś wywiedli się z ziemic Sis i Ludu Wędów, przybywszy powtórnie nie mówili już językiem słowiańskim tylko narzeczami skańskimi, nie pamiętali swoich przodków i zwali siebie Amalami, Wandalami Skańskimi i Longobardami (Długobrodymi), choć wywiedli się z Gątów, Wądów i Brodów.


ss karkonosze showImage


Karkonosze


Dalej zaś za Lęgami, na samym brzegu Morza Błotyckiego, mieszkali Wędowie. Ci składali się z wielu plemion takich jak wędyjscy Obodryci, Obrowie z Nurów, także nurscy Oblowie, Słoweni, Koszebie (Kaszubi), Pyrzyczanie, bursko-wędyjscy Wieloci – Wieleci i Wieloci – Wilcy, a także liczni inni Wędowie jak Pomorzanie, Wędo-Łabi, Wędo-Letowie, Wędo-Warowie, Wędo-Wężowie, Wędo-Dale, Wędo-Tycze, Wędo-Mieniowie, Wędo-Radęcowie, Rynowędowie, Bodyni z Ludu Budynów, Ranowie, Rugowie-Regowie, Rujanie, Połabianie i wiele innych. Te dwa wielkie Ludy Sis – Wędowie i Lęgowie – przez Romajów nazywane też były Hiperborejami, czyli Wielotami i Ljedianami-Lądami.

Z początkiem Nowych Wieków na wybrzeżu wądyjskim osiedlili się licznie przybyli ze Skanii potomkowie Wądów-Dalów, Boranie skańscy (raczej nie mówiący po słowiańsku potomkowie lęgijskich Boran Kreksa-Luga, zwący siebie dzisiaj Burgundami), kiełto-skanowie tacy jak: Goci, Hermundurowie, Rugiowie, Anglowie i Sasini, którzy następnie poszli na zachód i południe, zabierając po drodze liczne sławskie i skołockie rody i grupy bojowe.


SS pomorze okolice-jkleckie


Jezioro Kleckie – K-Lędzkie (Ku Lachskie)


Wędów i Lęgów oddzielały od Dunaju Las Harów, Góry Lęgijskie czyli Sudety, Góry Bohanów (Bohemów), Las Mora, Góry Stolemów i Pasma Gór Karkonosza. Na południe od tych gór mieszkali kiełto-słowiańscy Bohanowie, Bojowie, Praganie, Mogilanie i Bujanie czyli Bajanie Zachodni a także luryjsko-skołoccy Spisowie-Szyszowie (Spiszowie).

Południowozachodniej rubieży Skołotii od początku Czasu Mierzonego, czyli od Starych Czasów Nowej Koliby, strzegły wojownicze grupy lęgijskich Słewów, Serbów-Serpenów, Świtungów rujańskich, a od Nowych Czasów Nowej Koliby także słowiańsko-skańskich Kładów (zwanych też Kwadami), kiełtyjsko-słowiańskich Kotynów (Kątynów) i serbomazowskich Języtów.


ss pomor img_3626


Pomorze


Z biegiem lat plemiona słowiano-skołockie przesuwały się w tej części świata coraz bardziej na zachód zagospodarowując ziemie za Wagą (Wagiem), Wełtawą, Ohrzą, Morawą, Łabą, Granią-Rynem (Renem), Mieniem, Radencą aż po Jezioro Body i szczyty wysokich Białych Gór Kauków.

Tych najbardziej zachodnich Słowian nazywano licznymi mianami, a ogólnie mówiono o nich jako o Słowianach Białej Ziemi, Sławach, Sławoisepokach czyli Słowianach Wyspowych albo Załabianach, czy też Drzewianach albo Lądach. Tutaj też zagościli w późnych latach Nowych Wieków i pobudowali swoją północną stolicę Sist (znaną innym jako Soest) Guniowie Chatiły [iv]. Tutaj także plemiona słowiańskie, istyjskie i skołockie szczególnie mocno przemieszały się z Kiełtami, a także ze Skanami z wielu szlachetnych i bitnych plemion, które z początkiem Nowych Wieków nadciągnęły w wielotysięcznych przeprawach łodziami ze Skanii i dały początek Niemcom.


SS snieyka showImage


Śnieżka


Od najdawniejszej starożytności Wędowie podejmowali wielkie wyprawy zwane nawet od ich miana – wędrówkami. Wpierw przemieścili z głębi Lądu nad brzegi morza swoją rodzinną Wędię, potem naszli zaś Nurów podczas wojen z Ozierami-Ozyryjczykami (Asyryjczykami) i przenieśli część swoich plemion na południe. Pływali od poczatku po morzach całego świata nie mogąc usiedzieć na miejscu. Ze swojej rodzinnej Wędii odbyli wędrówki w tyle miejsc, że trudno je zliczyć. W większości z nich w końcu, z biegiem czasu rozpłynęli się w miejscowej ludności pozostawiajac po sobie tylko miana, ale na początku zakładali – jak Widnur-Wodyn i Bierło-Abaris, Pałomąż i Radomudra – obwary, sioła i grody, tam wszędzie, gdzie dotarli. Te nowe miejsca stawały się wyspami Skołotii pomiędzy obcymi ludami lub w pustoszach całej Nowej Koliby. Tam wszędzie powstały kolonie Królestwa Sis, do których nie raz późniejsi władcy sistańscy zgłaszali swe uprawnienia.

Wiele też ludów wędyjskich z Najstarszych Czasów Dawnej Koliby, z biegiem dziejów utraciło język i pamięć pochodzenia, z powodu nałożonej na nie Przeklątwy, a w Nowych Czasach poczęli oni wracać do ziem ojców wiedząc jeno, że jakieś prawa im się tutaj należą.


Góry Jęzorskie (Izerskie) 21


Góry Jęzorskie (Izerskie)


Serbowie i Mazowie
czyli Lud Serbomazowski
i Ziemice Mazowii oraz Nadłabia

Lud Serbomazowski przewędrował znad Donu i Danapru bezdrzewną trawiastą Pustynię Skołocką, czyli Stepy Nadciemnomorskie (niektórzy je nazywają Stepami Budynowskimi a wielu bardzo wyraźnie odgranicza Stepy Uhorskie, Budynowskie, Nadciemnomorskie i Zieloną Pustynię – Step Skołocki – Zadoński), i zajął obszar leśny zwany Mazowią[v]. Kraina ta poprzecinana jest licznymi rzekami. Zwana bywa Krainą Tysiąca Jezior. Obejmuje obszar rzek takich jak Wisła, Biebrza, Bug i Nurew. Jest to bardzo żyzny i obfitujący we wszelkie pożytki kąt, gdzie zlewają się liczne rzeki. Jednakże ziemia ta wciśnięta pomiędzy krainy Istów, Wędów, Lęgów i Nurów nie stwarzała nigdy dość miejsca by wyżywić jeszcze liczne pokolenia Serbów. A oprócz Właściwych czyli Wielkich Mazów (Mazowszan) i Serbów żyli tutaj wszak także Ciechowie, Kroczymianie, Wkrzanie, Rożanie, Sochacze, Gostynie, Rawowie, Liwowie, serbscy Wiznowie, serbscy Warsowie, mazowscy Sawianie, nursko-serbscy Pałukowie-Płocczanie, nurscy Nurzyce, nursko-mazowscy Nadnurwianie i Czaropanowie, czy istyjsko-mazowscy Łomanowie [vi].


Mazowsze 1_KrajobrazyPolski_041


Mazowsze

Powędrowali więc owi krzepcy Serbowie-Sierpowie, Serbowie-Serpenowie, Sorabi i Syrowie na zachód, nad Łabę. Liczni z nich tam w Lęgii Nadłabskiej zostali, ale liczni ruszyli potem na południe za Dunaj, kiedy pod mocnymi ciosami Skanów, Kiełtów, Skano-Kiełtów, Słowian i Skołotów upadło władztwo romajskie nad Rzymem-Romą. W Nowych Wiekach w Mazowii pozostały mniejsze plemiona i do tego wyzute z wojowników i wytwórców, którzy wszyscy poszli na Romajów. Wyszły Wielkie Mazonki i ich ludy jak Mazowszany, Mazurowie, Maźlarze, Mężowie. Z Nurórzyców i Czaropanów właściwie zostali tylko ci co są zwani Czerami oraz część Karpanów (Carpanów, Czaropanów) zwanych Kurpie.

Romajowie znali Serbomazów jeszcze z czasów ich zamieszkiwania nad brzegiem Morza Mazowskiego i wiedzieli o pewnej szczególnej cesze tego ludu Królestwa Sis.

„Różnią się oni od wszystkich innych ras. Kobiety ich jeżdżą konno, strzelają z łuków, miotają oszczepy z końskich grzbietów i walczą z wrogami tak długo, jak pozostają dziewicami. I nie stracą one swego dziewictwa dopóki nie zabiją trzech spośród swych nieprzyjaciół.

Jeżeli któraś znajdzie sobie męża porzuca jazdę wierzchem, chyba że zmuszona będzie wziąć udział w wyprawie wojennej. Kobiety nie mają prawych piersi, gdyż kiedy córki są jeszcze w młodym wieku, ich matki rozgrzewają mocno miedziane narzędzie, przeznaczone specjalnie do tego celu, przytwierdzają je do prawej piersi, która zostaje wypalona, a jej rozwój zatrzymany. Cała zaś siła i moc przenosi się na prawy bark i ramię”[vii].


11 jodłowa puszcza sarny P1010175


Ziemica Istów

Na północ i wschód od Mazowii leżały w Skołotii Ziemice Istów. Tam też pozostają do dziś. Te kraje położone są w obszarze usianym jeziorami i bagnami oraz licznymi rzekami. Pokrywa je nieprzebyty bór, a ich głównym bogactwem jest głozno-jątar oraz dary puszczy.

Mieszkańcy tej ziemi utrzymywali się w równej mierze z kopalin, zbieractwa i polowania oraz wymiany towarów.

Główne płynące przez ziemie Istów rzeki to Święta, Pregoła, Niemen, Niewiaża, Łyna, Windawa, Wilija, Dzisna, Dźwina, Lelupa, Mołogda, Szeksna, Czagoda, Ługa, Newa i Świr.

Tu żyły mieszane plemiona wędyjsko-istyjskie, jak Wędowarowie, Let-Winili i Let-Walinowie, istyjsko-feńskie – jak Wesiowie, Aesti i Czudziowie, lęgijskie – Kudałowie i Pasłękowie, czy sorbomazowskie, jak Pregołowie. Tu żyli Oksztowie ze Skołotów, lecz przede wszystkim krewcy Istowie tacy, jak Litwini: Auksztoci, Lietuwasi, Dziawołtowie, Selowie, Zemgalowie, Ozylowie czy Nalszczanie. Żyli inni Istowie nielitewscy jak Żmudzini, Kurowie, Liwowie, Letgalowie i Jąćwięgowie (wśród których były plemiona Jadźwingów, Jądziwian i  Jadźwinów) oraz plemiona istyjskie z Brusów-Borusów (zwanych też Prusami) a to: Pomezanie, Pogezanie, Warmowie, Sambowie, Skalowowie, Nadrowowie, Galindowie, Bartowie, Natangowie i Sasinowie.

Żył tu także wyjątkowo bitny i potężny istyjski z krwi i kości Lud Goljadów, Ludzi Lodu, Golemów, z których liczni z początkiem Nowych Wieków poszli na południe zdobywać nowe ziemie i zmieszawszy się z innymi ludami Ziemicy Sis dali korzenie wielu plemionom słowiańskim mieszanej krwi, a też zasłynęli w wielu bitwach i zdobyczach.

W tym miejscu nie powiemy już więcej o Istach, ale poświęcamy im całą osobną taję. Niech mała liczba słów nie będzie odbierana jako ujma dla tego Wielkiego Ludu, który wydał tak wielkich władców jak Pałomężowie i Jagiellonowie.

Ci pierwsi bili się pod Troją Widłużą wiodąc z Waru wszystkie siły Wenedów, a potem założyli gród Wenec nad Morzem Bodów, a nie zostali królami Romaji Łatynów i Hytrusków tylko przez oszustwo Wojnyjusza (Eneasza). W roku 1210 Nowej Koliby ostatecznie Goljadziowie wraz z Gotami i innymi plemionami skańskimi, skano-kiełtyjskimi, skano-słowiańskimi i słowiańskimi, położyli kres uzurpacji i podbili Łatynię na nowo, zdobyli i złupili Romę-Rzym. Ostatecznie raz na zawsze odebrali tron oszustom w roku 1276 Nowej Koliby.

Ci drudzy zaś stworzyli w roku 2200 Nowej Koliby, pod swoim berłem Jagiellońskim, trwające przez ponad 120 lat olbrzymie imperium krajów rządzonych własną ręką – Władztwo Międzymorza, sięgające od Morza Czarnego, nad Morze Śródziemne i do Bałtyku (do roku 2325 NK).

Już samo to wystarczy by poświadczyć ważność Ludu Istów dla Królestwa Sis i Dziejów Świata.


SS LITWA110


Nuria i Buria zwana też Burowią

Wreszcie trzeba tu opisać ziemice dwóch ostanich Ludów Krainy Sis i Wielkiej Skołotii, które choć na samym końcu opisu się znajdują nie mniejszą od poprzednio wymienionych w dziejach Słowian odegrały rolę i zadecydowały o ich miejscu należnym im we współczesnym świecie. Te są Lud Burów i Lud Nurów.

Pierwszy na północy obok Istów swe siedziby rozłożył, najdalej od miejsca wylęgu Pępów w Jaskini Lęgu i Ziemicy Lęgii Pierwotnej. Zwano ich Czarnosiermiężnymi, jako że w czarne stroili się szaty, ich godłem stał się Czarny Strasz – Senmurg z krwi Siemargła – Czarny Orzeł Dwugłowy, a ziemie przez nich zajmowane zieleniły się przez niewielką część roku.


22 Tartary-Tatry czarny_staw


Tartary czyli Tatry


Pomiędzy Czarnosiermiężnymi, Czarnoisepami, Czarnymi Wielotami – Wołożarytami, Wołgowołkami, Wołgchwami, Zeminiczami, Orami-Oralami (Goralami Kamienia-Uralu i Orami znad Jeziora Orol), Mosokami, Mężożercami, Dregowiczami, Kostromami, Burami Właściwymi (Wielkimi), Drewlanami, Słowienami, Nadilmeńcami (Mieniami), Muromcami i Turami, a także nurskimi Radymiczami czy Połekami-Pałkinami zwanymi Połocczanami, lęgijskimi Krywiczami, lęgijsko-wędyjskimi Wiatyczami, istyjsko-ilmeryjskimi Wesiami, ilmeryjskimi Kudawami i Merami, budynowsko-skołockimi Bujanami i Bajanami, żyli też pochodzący ze Skołotów Ispolinowie, Kościobokowie, Isepodonowie, Sabokowie, Sporowie, Spisowie, Szyszacy, Bierygowie-Ryjowie, dawijscy Dachowie-Tuńdrakowie, turańsko-skołocko-słowiańscy: Wołgarowie i Bułgarowie, Pieczyngowie, czy Guniowie. Żyły w czystych tych ziemiach i soczystych bortach liczne inne plemiona Ugrów i Ilmerów-Wenów (znanych Romajom jako Fenowie).


SS NUR ukraina_gorgany


Gorgany  Las Harski


Do pewnego czasu żyło tu także plemię Panów z Ludu Nurów, a do końca Nowych Wieków także skołocko-burskie plemię Połowców, czyli Koszerów-Chazarów, z którego udziałem wykształciła się skołocko-nuruska Kozaczyzna nad Donem.

Lud ten, najdalej na północ i wschód położony od Jaskini Lęgu Nowej Koliby, mocno związany ze starodawnymi Skołotami został stworzony by dać w przyszłych wiekach główny napęd, moc ruchu i siłę przyrodzoną Królestwu Sis.

Drugi lud zwany Ludem Nurów, albo Harusami-Horusami (Harami-Harwatami) zajmował pomiędzy Ludami Królestwa Sis główne, środkowe miejsce. Tych zwano też Białymi czyli Wielkimi – Walinami-Wołynami, a za godło mieli jednego z najbardziej zbuntowanych Straszów Raroga-Raha z krwi Znicza Swarłada pod postacią jednogłowego Orła Białego. Lud ten otoczony bitnymi wojami ze wszech stron i położony w samym sercu krain Skołotii stał się ostoją i opoką duchową Wielkiego Królestwa Sis.


Wisła 2005-13


Wisła


Siedział zaś zarówno w górach jak i w dolinach, wzdłuż górnego i środkowego biegu rzeki Wiskły-Wądalu, którą nazywa się tutaj także ze skołocka Atlą lub Wątlą, czyli Rzeką Ognistą, która prowadzi do miejsca nad Morzem Błotyckim, gdzie Łzy Swarożyca zamknięto w drogie, ogniste kamienie i gdzie na dnie morskim spoczął świetlisty Kamień Swąta Światyr-Ałatyr.


SS ural_widok_zil_800x540


Ural – Góry Kamienne


Inne główne rzeki Ziemic Nurów to Wieprz, San, Nida, Skawa, Raba, Dunajec, Wisłoka, Słucz, górny i środkowy Bug i Pilica, górna Prypeć, Stryj, Horyń, Bystrzyca, Czeremosz, Seret i cały górny bieg Dniestru. Później, w Nowych Wiekach, gdy Harowie przeszli również na południowe stoki Gór Harów i w Dolinę Nadbołotońską, do rzek Nurii dołączyły także dawne Zerywańskie rzeki Nitra, Hron, Morawa, Wag, Dyja, Wełtawa i Ohrza.


SS altaj_steppe


Ałtaj, czyli  Góry Złotych Taj (Załataje, Złote Góry)


Wielki Lud Nurów zwany też Ludem Harów tworzyły liczne plemiona takie jak Charwaci – Strażnicy Góry Pałki, kapłani Łyszczca, Chrobaci – Strażnicy Grobów Królewskich, Hawarowie-Chrobrowie (Wołynianie, Obrowie-Awarowie), Horohowie-Gorole (Gorynicze), Charopanowie (Panowie, Caropanowie-Krakowianie), Choruntanie, Karpanie-Czaropiani (Czarpienianie), Karpiowie-Tartarzy, Czarnorusowie (Karusowie), Gierusowie (Czerwienie, Czerwonorusowie, Rusowie) i Bużanie (Bogatyrusi, Tyrspowie), ale też Łyskowice, Pałkini, Wiślanie, Świnowie-Wycharchlanie (Wieprzanie, Wharchlacy, Knurowie), Nurzanie, Chełmianie i Zachełmianie, Morusowie, Didunowie i Dudlebowie.

Żyli tu także słowiańsko-kiełtyjscy Mogilanie, Beszczowie, Biestarnowie (Bastarnowie). Od południa poczatkowo broniły Nurii tylko Góry Tartaru i Góry Karpoka. Rychło jednak za górami zajęli miejsce sprzymierzeni skańsko-słowiańscy Słewowie i Kładowie, spowinowaceni słowiańsko-kiełtyjscy Biesowie, Bojowie, słowiańsko-kieltyjsko-dachijscy Kotyni (Kącini) i serbomazowscy Języci. Potem zaś ziemie te aż do Dunaju zajęli Siedmiorodzianie, Gąci, Drakowie, Dachowie, Chatowie, Dawianie (Mołdawianie) i Wędobołotonie (Wędobłonie-Wibioni) zwani przez Romajów Histrykami[viii].

W Nowych Wiekach sami Harowie-Chorwaci podążyli na południe razem z Serbami, Miliczami, Mazonkami Sawy, Sławnikowicami oraz wielkimi plemionami Trawunian, Zahumlan (Zachełmców), Łupigłowów (Głupiogłowców), Czarnogorców (zrodzonych z Czaropanów i Goroli-Horohów, a później nazywanych Czarnogórcami znad Morza Sporów) i wielu jeszcze innymi bitnymi rodami Słowian, Istów, Skołotów, Kiełtów Skanów, Skano-Kiełtów (Germanów Zachodnich) i Skano-Kiełto-Słowian (Germanów Wschodnich). Ich miejsce zajęli wtedy Uhorzanie, a potem, Ugrowie-Gurgani, Obrowie i Bułgarowie.

Góry Karpoka zwane są przez Słowian, Istów i Skołotów także Górami Harów, Charwatami, Górami Krakowskimi lub Górami Karapanów. Z nich wypływa wiele ważnych rzek Nowej Koliby. Te Góry znajdowały się pod różnym panowaniem, ale najdłużej władali nimi Karopanowie, Harowie, Gorole-Gorynicze, Karusowie, Morusowie i Chawarowie.


SS wolga sunset rusland-159-4


Wołga


[i] Niniejszy opis pochodzi wprost od Herodota.

[ii] Niektórzy uznają Brodów za germańskich Longobardów – według nas są to słowiańscy Brodowie, którzy dopiero w I wieku ne zmieszali się z ludami skańskimi, w chwili gdy te  podjęły bardzo liczną przeprawę łodziami drogą morską przez Bałtyk ze Skanii na Jutlandię, a potem drogą lądową z Jutlandii nad Łabę. To samo dotyczy Boran, których potem, gdy ruszyli ze Skanami na Rzym nazywano Burgundami i rzeczywiście przewodzili im Germanie i w dużej części mówili oni już innym językiem. Jak pokazują współczesne badania genetyczne język jest najświeższą naleciałością kulturową i najmniej znaczącą dla pochodzenia. Słoweńcy, Chorwaci, Węgrzy, Rumuni, Wołosi, Mołdawianie, Polacy, Ukraińcy, Białorusini, Rosjanie, Litwini, Łotysze, Estończycy i Finowie to niemal jeden „naród” w sensie genotypu i pochodzenia od wspólnych przodków, a mówią bardzo odległymi jezykami przy czym ugrofiński nie jest nawet zaliczany do grupy języków indoeuropejskich, zatem ich samych nie zalicza się do Ariów, co wydaje się niedorzeczne.

[iii] W początkach naszej ery, kiedy teren obecnego Siedmiogrodu podbili Rzymianie, część szczepu (wielkiego plemienia) Dachów (Dagów, Daków) współtworzących z dwoma innymi – Drakami i Gątami – Lud Dawów (Dawian), schroniła się w trudno dostępnych terenach karpackich, na obszarze obecnej Słowacji, zachodniej Ukrainy i Mołdawii. Niewielkie grupy trafiły również na tereny polskiego Podkarpacia, gdzie przetrwały aż do schyłku starożytności. Jedna z takich enklaw istniała nad dolnym Sanem, w okolicach wsi Przędzel i Kopki w powiecie niżańskim. W sierpniu 2007 roku ekspedycja Muzeum Regionalnego w Stalowej Woli, kierowana przez Monikę Kuraś z Muzeum Regionalnego w Stalowej Woli przy współpracy dra Marka Florka z Instytutu Archeologii Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej, wznowiła badania pozostałego po Dachach (Dakach) kurhanu – kopca nakrywającego pochówek całopalny.

[iv] Guniowie Chatiły czyli Hunowie Attyli

[v] Hipokrates z Kos (460 – 370 r. p.n.e.)

[vi] Nurowie – Nadnarwianie i Łomanowie-Łomieniowie, to Nahanarwale i Omanoi według Ptolemeusza i Herodota

[vii] Hipokrates z Kos (ok. 460-377 p.n.e.)

[viii] Histryków wymienia rzymski kronikarz Pomponiusz Mela. Dunaj nazywa on Hister, a mieszkańców skołockiego (scytyjskiego) brzegu Dunaju Histrykami, czyli Dunajowcami.


Beskidy_Bieszczady_SE


Beskidy


Ziemice Nurusji, czyli złączonych Budynowii i Nurii z Taji 24

Dzieje plemion i krajów powołanych przez Nurusów, czyli wywodzących się od zbratanych Nurów i Budynów

Opowiemy w tym miejscu dzieje Ziemic Nurusów oraz tych ludów i plemion Królestwa Sis, których dzieje własne związały się z Nurusją. Opowiemy także o takich wydarzeniach,  które mając miejsce w poszczególnych plemionach i krajowych ziemiach Nurusji miały też wpływ na dalsze dzieje wszystkich Ziemic Nurusów, albo nawet całego Królestwa Sis.

Od zjednoczenia Nurów i Budynów Nurusję tworzyły wszystkie ziemie Nurii Kraka Nura oraz Budynowii Kyja Budy Rusego.

Jako najbardziej północna wchodziła w jej skład ziemia Nurii Właściwej – złożona z Chełmszczyzny, Podlasia i Polesia – rozciągnięta płasko na puszczańskich i bagnistych nizinach pomiędzy rzekami Nur, Nurczyk, Neris i Nurew, po obu brzegach Środkowego Boga (Buga), na południe od Jasiołdy i środkowej Prypeci. Tę, nazywali też niektórzy Nurusją aż do czasów, gdy tym mianem nie obdarzono zjednoczonych ziem Nurów i Budynów, czyli Wielkiej Nurusji.

Z ziem Nurii Właściwej – Chełmszczyzna, rozciąga się nad Górnym Wieprzem, Środkowym Bugiem (Bogiem) i Górną Prypecią; Podlasie, leży pomiędzy Bugiem a Nurewem; a Polesie nad Jasiołdą i Prypecią, aż do ujścia Ptycza.

Kolejną krainą przynależącą do Nurusji była położona na północnym zachodzie, granicząca na północy z Nurią Właściwą a na południu z Wiślanią – Łysa Ziemia. Nazywano ją także Połuczanią, Ziemicą Pałuków, a więc Łuczanów-Łyskowiców i Pałkinów. Na ziemię tę składały się Łyskowisła i ziemia zwana Zapałkowindją. Zapałkowindja i Łyskowiła rozciągały się pomiędzy źródłami a ujściem do Wisły, rzek Pilicy i Wieprza. Tu nachodziły się Świętogóry, Bory Nidziańskie i Góra Pałka, z zamkiem Łyszczcem, a potem Świątynią Dziewięciu Kręgów.

Dalej na południe szła Wiślania, znana także jako Wisełląd, ze stolicą w Carodunie, z Czarnotynem, Sądomirem, Wiślicą, Doliną Ojców, Pustynią Błęta, Wieliką Lednią Górą, Górą Wąwel oraz pełną jaskiń, jarów i korytarzy Doliną Prądnika i Wąwozy Karopanów, nazywane także Wąwozami Krakowianów, albo Wądołami Częstochowianów.

Jeszcze bardziej na południe i wschód od Wiślanii ciągnęła się Harpątia, którą tworzyły Przedgórza, Pagóry Myślenicy i Zobrachu[i], Beskidy, Pieninny i Góry Harów z najwyższym pasmem Tartarów. Harpątia obejmowała obszary wzdłuż Górnej Wisły i górskich rzek spływających do niej z północnych stoków Harpątów. Od północnego wschodu zamykały ją Widły Wisły i Sanu.

To tę ziemię – Harpątię, a czasami także nieco szerzej: Harpątię z Wiślanią, Łyskowisłą i Zapałkowinią, nazywano Wharatem, czyli Harią, czyli inaczej Karpatią.

Na wschód od Harpątii nachodziła się poczatkowo Morusja, czyli ziemie obejmujące Ruś Czerwoną, Ruś Czarną – Karusję i Wołotię. Potem w Nowych Czasach Morusowie – Czciciele Mora z Czarnych Rusów i Karusowie – Czarni Rusowie czczący Karnę-Sądzę, przenieśli się za Bramę Mora (Morawską – zwaną przez Kiełtów Mordoor) na południowe stoki Gór Harów, a swój nowy kraj poczęli nazywać Morawy (Morawenedawa, Morwędia, Morawia).

Ruś Czerwona szła od obwaru Czerwień, po wschodniej stronie Sanu, wzdłuż Górnego Dniestru, Górnego Prutui po zachodniej stronie Seretu.

Karusja obejmowała ziemie nad Szczarą, Słuczą i Ptyczą, pomiędzy Niemenem a Środkową Prypecią.

Wołotię współtworzyły Budynowia Właściwa, czyli Polania Kyjowska – obejmująca ziemie  nad Środkowym Dnieprem, Dolną Desną, Teterewem aż po rzekę Słucz; Wołyń – ciągnący się po zachodnim brzegu wzdłuż Słuczy, nad Horyniem i Styrem, aż po linię Buga oraz Ruś Biała – rozłożona na wschód od Ptyczy, nad Berezyną, nad Górnym Dnieprem i nad Sożą.

Ruś Czerwona nosiła także miano Gierusji, ponieważ zamieszkiwali ją Gierusowie, Wołyń nosił też miano Wielotji, bo zamieszkiwali go Wieloci i Obrzy, Ruś Czarna nosiła miano Karusji albo Morusji, bo zamieszkiwali ją Morusowie, Karopanowie i Karusowie, Ruś Biała zaś, czyli Wielka, brała miano również od Wielotów i Bogatyrusów (Gierojów) znad Rzeki Bożeboga (Boga, Bugu), czyli Bogatyrsów-Bożan (Bużan) i zwano ją inaczej Gieroją albo Bużanią.

Zamykały Starą Ziemicę Nurusji od południa i wschodu Podole i Skraina. Podole leżało na wschód od Seretu pomiędzy Dolnym Dniestrem i Bohem rozpostarte aż po brzeg Morza Ciemnego. Skraina ciągnęła się pomiędzy Bohem a Dnieprem do ich ujścia do owego Ciemnego Morza, granicząc od północy wzdłuż Rosi z Budynowią Właściwą.

Co ciekawe  nie wchodziła w skład Nurusji Kałużja Naddnieprzańska – czyli ziemie po wschodniej stronie Dniepru nad Samarą, Worsklą, Psiołem i Sułą. Nie wchodziła też w Ziemicę Wielkiej Nurusji Siewierz rozciągnięta wzdłuż Desny aż do źródeł Dniepru. Ziemie te stanowiły już dziedzinę Ludu Burów i część Ziemicy Burowii, a na samym początku Nowej Koliby należały do Skołotów i Serbomazów.

W Nowych Wiekach Ziemica Nurusów powiększyła się o ziemie, które w Starych Czasach Nowej Koliby były co prawda prawie cały czas im podległe, lecz gdzie oni sami nie mieszkali. Później jednak przenieśli się i tutaj, osadzając się u boku swoich plemion strażniczych. A te to były: Czechy, Morawy, Nadbołotonie-Uhorze, Wagowenetia, Pokucie i Bukowina. W Nowych Czasach Nowych Wieków posiadłości Nurusów powiększyły się jeszcze o Chorwację, Białe Góry Kauków nazywane Karantanią i o Słowenię. Nurusja posiadała również przejściowo inne ziemie, których tu nie wymieniamy, czasami tak odległe jak Wyspa Skryta, Karia w Małej Mazji, Horosza nad Jeziorem Orol, Oroja nad Jeziorami Wanów i Suwanów czy Półwysep Pięciopalcy (Pięciopątny).

Przez krainę tę od zachodu na wschód, od źródeł Wisły-Ątli do źródeł Dniestru-Danastru ciągnęła się u stóp Gór Harów, po północnej i południowej ich stronie, gęsta puszcza zwana Lasem  Harów. W Ziemicy tej nachodziło się również wielkie jezioro Bołotońskie, Pustynia Błęta, step Uhorza, Step Wągrów nazywany Pustą Ziemią – Pusztą, Step Budynowski i Step Naddnieprzański.


beskidy





Zobrach – Góra Zobrach znana jako Góra Zober z Króla Ducha Juliusza Słowackiego, dwa położone obok siebie szczyty  – w późniejszych czasach nazywane Górą Lanckorońską i Górą Kalwarii Zebrzydowskiej.


Źródło oryginalnego artykułu

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s